سلام دلفان
سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان
سلام دلفان
سلام دلفان
کد خبر: 12457
تاریخ انتشار: ۲۴ شهریور ۱۳۹۲
تعداد نظرات: ۲۲ نظر
خانه » اخبار برتر » تحلیلی خواندنی و جامع پیرامون مسائل شهری/ شهردار آینده باید شجاع و اهل مقاومت باشد و وامدار هیچ کسی نباشد/ اولویت با “تعهد” است، بُعد تخصص را می توان جبران نمود
Print This Post
درگفتگوی تفصیلی سلام دلفان با حسین منصوریان؛کارشناس مسائل شهری مطرح شد؛ (19 نظر)

از برخی اسم هایی که برای شهرداری مطرح شده حقیقتاً تعجّب می کنم…

اشاره: برای ریشه یابی و بررسی عمیق مسائل گوناگون باید پای صحبت افراد صاحبنظر در حیطه ی مورد نظر نشست. افرادی که به چالش ها و زوایای گوناگون مسائل آشنایی دارند و از نگاه سطحی به مسائل پرهیز می کنند.

این روزها که شورای شهر چهارم آغاز به کار نموده و بحث انتخاب شهردار به موضوع داغ محافل تبدیل شده، بر آن شدیم تا قدری مسائل مختلف پیرامون  شهر و همچنین ویژگی های شهردار آینده و فرایند مطلوب انتخاب شهردار را مورد بررسی قرار دهیم.

برای این امر سراغ حسین منصوریان، یکی از نخبگان و تحصیلکردگان شهر رفتیم. با شناختی که از قبل نسبت به وی داشتیم، می دانستیم که حرف های شنیدنی زیادی برای گفتن دارد. امّا پس از 90 دقیقه گفتگو با وی، متوجّه شدیم که وی علاوه بر داشتن حرف های شنیدنی، شناخت جامع و عمیقی نسبت به مسائل شهری شهر نورآباد دارد و به خوبی با زیر و بم مسائل آشناست. پرهیز از نگاه سطحی، احساسی و متعصبانه نسبت به مسائل از دیگر ویژگی هایی وی است که در این گفتگو  به خوبی نمایان است .

pic002

وی در این گفتگو از تحلیل و نگاه های سطحی و غیرکارشناسانه به مسائل انتقاد می کند و معتقد است برنامه هایی که برخی ها برای حل مشکلات شهری ارائه می دهند، برنامه نیست، بلکه لفاظی است. وی همچنین به اعضای شورای شهر گوشزد می کند که در انتخاب شهردار آینده، مراقب این لفاظی ها باشند.

تخصص، تجربه و تعهد سه ویژگی مهمّی است که از نظر وی، شهردار آینده باید دارا باشد، امّا معتقد است کسی باید سکاندار شهرداری بشود که بُعد تعهدش نسبت به دو بُعد دیگر بالاتر باشد.

وی با برشمردن چالش های موجود شهر، پیشنهادات و برنامه هایی را نیز ارائه می کند، از جمله اینکه به شدّت معتقد است که شهر نورآباد برای رسیدن به توسعه همه جانبه باید رویکرد “محلّه محوری” را در پیش بگیرد.

وی با اینکه به افتخارات علمی متعددی دست یافته امّا از آن دسته از نخبگانی است که اسیر شهوت شهرت طلبی نشده، به گونه ای که کم تر کسی از مردم شهر از افتخارات علمی و سطح تحصیلات وی آگاه است.

حسین منصوریان متولّد سال 1359 در شهرستان دلفان، متأهل و دارای یک فرزند دختر است. مقطع کارشناسی را در رشته جغرافیای انسانی و با معدل 18.46  از دانشگاه تهران به پایان رساند. کارشناسی ارشد را در رشته سنجش از راه دور و GIS با معدل 18.35  از دانشگاه شهید بهشتی تهران پشت سر گذراند و هم اکنون دانشجوی ترم آخر دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران است.

در خصوص رتبه و مقام های علمی وی، نکته قابل توجّه این است که وی داور علمی مجله بین المللی  Social Indicators Research  است. مجله ای خارجی که مقالات ارائه شده را برای داوری به افرادی در کشورهای مختلف می فرستد که حسین منصوریان یکی از آنان است. علاوه بر این، داور علمی فصلنامه های علمی و پژوهشی جغرافیای انسانی، پژوهش های روستایی و گردشگری، عنوان پژوهشگر برتر دانشگده جغرافیا دانشگاه تهران در سال تحصیلی 92-91 ، پذیرش به عنوان دانشجوی استعداد درخشان در مقطع دکتری در سال 1389 و فارغ التحصیل رتبه اوّل در مقطع کارشناسی دانشگاه تهران در سال 1386 در افتخارات علمی وی وجود دارد.

3 مقاله ISI نیز در کارنامه او به چشم می خورد که عناوین این مقالات عبارتند از:

– ارتقای روستا به شهر و نقش آن در بهبود کیفیت زندگی ساکنان محلی فیروزآباد لرستان

– سنجش کیفیت زندگی در نواحی شهری ایران نورآباد دلفان

– تحلیل فضایی شاخص های اجتماعی- اقتصادی و محیطی در شهر تهران.

از وی، طرح های پژوهشی نیز به ثبت رسیده از جمله:

– ارزیابی کیفیت زندگی در نواحی روستایی (مطالعه موردی: دهستان خاوه شمالی شهرستان دلفان )

– ارتقای روستا به شهر و نقش آن در بهبود کیفیت زندگی ساکنان محلی ( مطالعه موردی: شهرستان فیروزآباد)

– اطلس کلان شهر تهران

حسین منصوریان همچنین در چندین همایش ملّی و بین المللی حضور و به ایراد سخنرانی پرداخته است.

مقالات متعددی نیز  از او در مجلات داخلی به چاپ رسیده است.

وی سابقه بیش از 5 سال همکاری با شهرداری تهران را دارد و در حوزه تخصصی کیفیت زندگی،رشد شهری، و توسعه پایدار شهری فعّالیّت می کند.

عنوان پایان نامه دکتری وی نیز تبیین الگوهای رشد شهرنشینی در منطقه کلان شهری تهران است.

در ادامه گفتگوی 90 دقیقه ای سلام دلفان با وی را می خوانید.

***

سلام دلفان: شورای شهر چهارم مدّتی است کار خود را آغاز کرده و اکنون در مرحله حسّاس انتخاب شهردار قرار دارد. اگر مایل باشید گفتگو را از اینجا آغاز کنیم و نظر شما را در خصوص چگونگی این انتخاب از سوی اعضای محترم شورا جویا شویم

 * باید بین آرمان ها و واقعیت های موجود تعادل ایجاد کنیم

– منصوریان: بسم الله الرحمن الرحیم.

 برای برنامه ریزی در هر امری، چه انتخاب شهردار، انتخاب یک شغل، همسر، مسکن یا سایر انتخاب هایی که باید برای آن برنامه ریزی کنیم ما با طیفی مواجه هستیم که در ابتدای این طیف، آرمان ها و آرزوهای ما قرار دارند و در انتهای آن نیز واقعیّات و وضع موجود. مهمّ ترین کاری که ما باید انجام بدهیم این است که تعادل و بالانسی را بین این دو سوی این طیف یعنی آرمان ها و واقعیات ایجاد کنیم.

با یک مثال ساده آغاز می کنم؛ ما وقتی که می خواهیم یک خانه بخریم، تداعی آرمان ها در ذهن ما این است که یک خانه بزرگ، نوساز، ایمن و … تهیه کنیم، امّا وقتی که واقعیت ها و توان خود را می سنجیم، می بینیم که ما توان این کار را نداریم و باید آن آرزو و آرمان خودمان را شاخ و برگ بزنیم و هرس کنیم تا برسیم به آن چیزی که در توانمان هست. یعنی برقراری تعادل میان آرزوها و واقعیات.
حالا برای انتخاب شهردار؛ در این طیف واقعیات و آرزوها باید از خود سؤال کنیم که برای چه جایی می خواهیم شهردار انتخاب کنیم. آیا برای یک “مگاپل” جهانی مثل شهر تهران می خواهیم شهردار انتخاب کنیم؟ یا برای یک “مادر شهر” منطقه ای مثل خرم آباد؟ یا نه، برای یک شهر کوچک مثل نورآباد.
بر این اساس ما باید بین ذهنیات خودمان و وضع موجود تعادل برقرار کنیم. اگر بر اساس رؤیاها و ذهنیات خودمان بخواهم عمل کنیم می توانیم بسیاری از ویژگی ها و خصوصیات را برای یک شهردار لیست کنیم. مثلاً بگوییم باید یک تئوریسین باشد که تمام نظریات شهری و برنامه ریزی شهری دنیا را بداند، می توانیم بگوییم یک استراتژیست باشد که بتواند یک برنامه ریزی استراتژیک ده یا بیست ساله را برای شهر نورآباد پیاده کند. می توانیم بگوییم یک فرد باتجربه باشد که سابقه کار اجرایی در شهرهای بزرگ و یا شهرهای دیگر را داشته باشد، یا یک فرد متدین و آینده نگر باشد و بسیاری از ویژگی های مثبت دیگر که می توانیم آنها را فهرست کنیم.
امّا وقتی که می آییم به واقعیات نگاه می کنیم می بینیم که اوضاع با آن چیزی که در ذهن ماست تفاوت دارد. ما وقتی می خواهیم برای تهران شهردار انتخاب کنیم، می بینیم شهرداری تهران دغدغه اقتصادی ندارد؛ آنقدر درآمد ناشی از فروش تراکم، عوارض، طرح ترافیک و از منابع دیگر از جمله کمک های دولتی دارد که شهردار دیگر نیازی به فکر کردن به تامین منابع اقتصادی ندارد. آنوقت انتخاب شهردار برای تهران بیشتر وجهه سیاسی پیدا می کند و باید دنبال کسی بود که قدرت چانه زنی سیاسی داشته باشد، در سطح جهانی شناخته شده باشد، بتواند توان رقابت شهر تهران را در عرصه جهانی بالا ببرد.
وقتی بخواهیم برای خرم آباد شهردار انتخاب کنیم، قضیه با تهران متفاوت است. زیرا مشکلات خرم آباد ماهیتاً با تهران فرق دارد. اینجا مشکلات اقتصادی در قیاس با تهران پررنگ تر است، مشکلات کالبدی دارد، مشکلات زیرساختی دارد، توزیع نابرابر خدمات دارد، چالش فرهنگ شهرنشینی را دارد و بسیاری دیگر از مشکلات. بنابراین شهرداری می خواهد که هم سیاسی باشد، و هم توان بهبود وضعیت اقصادی شهرداری را داشته باشد. با این حال چالش های اقتصادی آن نسبت به نورآباد بسیار کم تر است، چون مرکز استان است و اوّلین بودجه ای که به استان می آید را به آنجا می دهند و باقی مانده را به جاهای دیگر می دهند، بنابراین در قیاس با نورآباد چالش های اقتصادی کم تری دارد.
وقتی به شهری مثل نورآباد می رسیم، می بینیم اوّلین مشکل مشکل اقتصادی است. پس در نورآباد باید دنبال شهرداری بگردیم که بُعد اقتصادی قوی تری داشته باشد تا بعد سیاسی.

سلام دلفان: فرایند مطلوب برای این انتخاب را شما چه می دانید؟

– منصوریان: اولین کاری که اعضای شورا باید انجام بدهند این است که بنشینند و چالش هایی که شهر نورآباد با آن مواجه است را لیست کنند. یعنی از خود سؤال کنند ما به عنوان کسانی که سالهاست در این شهر زندگی می کنیم و با نظرات مردم در جاهای مختلف از جمله زمان تبلیغات انتخابات برخورد کرده ایم، چالش اصلی این شهر چیست؟

* اصلی ترین چالش های حال حاضر شهر

 مطمئناً از هر کسی که بپرسیم می گوید “نبود منابع درآمدی پایدار” اولین مشکل شهرداری است که به آن اجازه نمی دهد به آینده فکر کند، یعنی شهرداری را گرفتار روزمرگی کرده است.

 دومین مشکل، مشکل “ناکارآمدی سازمانی شهرداری” است هم به لحاظ حرفه ای، هم به لحاظ ساختار سازمانی. برخی از افرادی که اکنون در بدنه شهرداری وجود دارند اگر در شهرداری نباشند هیچ مشکلی برای شهرداری اتفاق نمی افتد. بسیاری از افراد به لحاظ مهارت های حرفه ای در سطح خیلی پایینی قرار دارند. توانایی لازم برای همنوا شدن با تحولات سریع شهرنشینی و توسعه شهری را ندارند.

 سومین مشکل این است که شهردارانی که ما معمولاً داشته ایم با وضعیت شهر آشنایی چندانی نداشته اند. در ادارات و ارگان های دیگر نیز همین مشکل را داریم؛ یعنی واقعاً با مشکلات و اولویت های شهر آشنا نیستند. مدّت زمان طولانی سپری می شود که فقط با شرایط آشنا بشوند و بعد از شش ماه، هفت ماه با مسائل آشنا می شوند که آنموقع دیگر نارضایتی مردم بالا رفته و کاری از دستشان بر نمی آید.

در کنار این سه مشکل اصلی بسیاری از مشکلات دیگر را می توان نام برد: مثلاً توزیع نابرابر خدمات در سطح شهر؛ در یک منطقه می بینیم که سرانه فضای سبز مناسب است امّا در یک منطقه دیگر می بینیم اصلاً فضای سبزی وجود ندارد. یا در خیلی از خدمات دیگر؛ بحث فاضلاب، مجموعه های تفریحی، فرهنگ شهرنشینی و از همه مهمّ تر بحث بافت های فرسوده که یکی از مشکلات اصلی این شهر است که البتّه الان خود را نشان نمی دهد امّا در شرایط اضطرار و  با وقوع یک زلزله کوچک همه متوجّه می شوند که این شهر با چه مشکلاتی مواجه است.

* دارایی های شهرداری را فروختند و خرج روبنا کردند

اینها چالش های اصلی حال حاضر شهر را تشکیل می دهند که زیربنای توسعه شهر را شکل می دهند نه “رو بنا”.
خیلی از شهردارها در گذشته بر روی “روبنا” کار کردند امّا چون این روبنا بر روی یک زیربنای سست و ناپایدار بنا شده بود همه از بین رفتند.
اسم بردن خوب نیست امّا در دوره های قبلی دیدیم که خیلی از دارایی های شهرداری فروخته شد و خرج مسائل روبنایی و زیبایی شد. در حالی که مشکل ما روبنا نیست، مشکلات دیگری داریم، که زیربنایی هستند و این مشکلات زیربنایی به ما اجازه نمی دهد به آینده و توسعه فکر کنیم.

خب شورا الان باید این مشکلات زیربنایی را لیست کند و به صورت یک فهرست در بیاورد و به کسانی که به عنوان کاندیدا برای شهرداری مدنظرشان است بدهند و به آنها بگویند آقا این مشکلات شهر ماست، برنامه خودتان را برای بهبود و یا کاهش این مشکلات بیاورید.

* خیلی از برنامه هایی که ارائه می شود فقط لفاظی است

 اینجا دیگر وظیفه شورا وظیفه خطیری است، زیرا برنامه ای که به آن ها ارائه می شود باید “لفاظی” و کلی گویی نباشد! برنامه اجرایی و عملیاتی باید ارائه شود.

ببینید؛ در تبلیغات انتخابات شورای شهر همه دوستان در برنامه خود بیان کردند که یکی از مشکلات اصلی شهر تکمیل نشدن شبکه جمع آوری فاضلاب شهر است، عموم مردم نیز نیمه تمام ماندن شبکه فاضلاب یا نبود کشتارگاه بهداشتی را از مشکلات اساسی شهر می دانند. یعنی همه مشکل را می شناسیم، ولی کسی که می خواهد شهردار شود نباید در برنامه خود فقط به این موضوع اکتفا کند که یکی ار اهدافش ایجاد کشتارگاه بهداشتی است. اعضای محترم شورا باید از او سوال کند: که چطور می خواهی آن را تکمیل کنی؟ پروسه زمانی، پروسه عملیاتی، پروسه بودجه ای تو چیست؟ بودجه آن را از کجا می خواهی تأمین کنی؟ در چه مدّت زمان تأمین می کنی؟

کسانی که برای شهرداری کاندیدا هستند باید در مقابل هر کدام از این چالش ها برنامه عملیاتی و اجرایی ارائه بدهند نه لفاظی کردن و نوشتن اهداف کلّی. و اعضای شورا نیز به عنوان واسط بین شهرداری و مردم بنشینند و به خوبی این ها را ارزیابی کنند و ببینند کدام یک از این افراد می توانند این چالش ها را یا برطرف کنند و یا باعث تسکین آنها بشوند.

در این صورت شورا وظیفه خود را به خوبی انجام داده است و شهر نیز صاحب شهرداری می شود که هم نگاه درستی نسبت به آینده دارد و هم هدف دار است، چون وقتی چالش ها را به او داده ایم، سردرگم نیست یا بر اساس سلایق خودش عمل نمی کند و راه را بلد است.
در این میان، بحث “بومی” یا “غیربومی” بودن مطرح می شود…

سلام دلفان: اتفاقاً این یکی از سؤالاتی است که می خواستیم از شما بپرسیم

 *بومی یا غیربومی مهمّ نیست؛ مهمّ این است که چه کسی می تواند مشکلات شهر را کاهش دهد

– منصوریان: بنده به عنوان یک کارشناس نظرم این است که ما نباید حسّاس باشیم که بومی باشد یا غیربومی. دید بنده این است که هر کسی که می تواند این مشکلات را  برای ما کاهش دهد در اولویت باشد. چه از زاهدان باشد چه تهران چه نورآباد و یا هر شهر دیگر.

در نورآباد خودمان افراد زیادی هستند که توانش را دارند و از عهده این کار بر می آیند ولی در این میان یک نکته مهمّ وجود دارد و آن این است که شهرداری ما اکنون به شدّت با “چالش” مواجه است یعنی از لحاظ درآمدی در یک سطحی از رکود قرار دارد به شکلی که به سختی می تواند هزینه پرسنلی نیروهای خود را تأمین کند. بنابراین دید من این است که، کسی باید در اولویت باشد که بتواند منابع درآمدی پایدار برای شهرداری ایجاد کند.

 ایجاد منابع درآمدی پایدار هم فرق می کند با اینکه کسی بگوید من به دنبال “جذب منابع درآمدی” هستم. جذب منابع درآمدی با “ایجاد” تفاوتش همان مثال معروف است که ما به یک کسی ماهی بدهیم یا ماهیگری را به او آموزش دهیم. یعنی ما پنج سال دیگر باز نیاییم بگوییم مشکل اصلی شهرداری ایجاد منابع درآمدی پایدار است.

امّا اولین گام در ایجاد منابع درآمدی پایدار جذب درآمد است. یعنی وقتی هیچ درآمدی نداریم، در گام اوّل باید به دنبال جذب بودجه باشیم. اما نحوه جذب بودجه بسیار مهم است. یکی از بهترین راه ها تشکیل یک تیم کارشناسی بسیار قوی است که بتواند براساس ظرفیت های شهر، طرح های نوآورانه و ابداعی تهیه کرده و با ارائه آنها به استانداری، وزارت کشور و … بودجه های کلان برای سرمایه گذاری در زیرساخت ها جذب کند. کاری که در بسیاری از شهرهای ایران انجام شده و می شود. نکته مهم این است که بودجه جذب شده باید درست سرمایه گذاری بشود و آن سرمایه گذاری موجب ایجاد منابع درآمدی پایدار بشود.

* راهکار عملی برای ایجاد منابع پایدار توسط شهرداری

الان خیلی از مردم در سطح شهر از وضعیت اجاره بهاء مغازه ها به شدّت نگران هستند یعنی الان کرایه مغازه ها بعضاً دوبرابر شده اند.

سلام دلفان: واقعاً این یکی از معضلات شهر ماست…

– منصوریان: خب ما اینجا می گوییم شهرداری چه کاری می تواند برای این معضل انجام دهد. وقتی نگاه می کنیم می بینیم که شهرداری خیلی فرصت های خوبی دارد؛ هم برای اینکه برای خودش منابع درآمدی پایدار ایجاد کند و هم باعث تعادل در قیمت کرایه مغازه در سطح شهر بشود.

سلام دلفان: از چه طریقی؟

– منصوریان: شهرداری الان سه زمین در اختیار دارد. یک زمین در ضلع غربی میدان امام(ره)، یکی ساختمان فرمانداری سابق و دیگری نقلیه شهرداری.

حالا شما فکر کنید که اگر شهرداری با یک طرح و برنامه حساب شده و کارشناسی شده این زمین ها را که موقعیت تجاری و مسکونی فوق العاده مناسبی دارند را تبدیل به پروژه های تجاری- مسکونی بزرگ مقیاس کند، می تواند قریب به ۵۰۰ مغازه و تعداد زیادی واحدهای مسکونی را در آنها ایجاد کند که اینها ماهانه بین یک تا دو میلیارد تومان می توانند درآمد برای شهرداری داشته  باشند. البتّه اگر درست اداره بشوند؛ یعنی دقیقاً بین آن مشکل اوّل و دومی که گفتم تعادل برقرار شود؛ یکی ایجاد منابع درآمد و دوم بهبود رفتار سازمانی؛ یعنی اینطور نباشد که آن مغازه ها به اقوام و آشنایان برخی ها داده شوند، بلکه دقیق و به صورت سازمان یافته کنترل بشوند تا ایجاد یک منابع درآمدی پایدار را به همراه داشته باشد. شهرداری اگر ماهی سه میلیارد درآمد ثابت داشته باشد به راحتی می تواند برای ده سال آینده خود برنامه ریزی انجام دهد.

سلام دلفان: منظور شما این است که شهرداری این مغازه ها را با یک قیمت پایین در اختیار مردم قرار دهد تا نرخ اجاره بهاء شکسته شود؟

– منصوریان: بله، اصلاً نیاز نیست شهرداری مداخله کند و صاحب ملک را تحت فشار قرار دهد تا قیمت ملک را کاهش دهد. بلکه باید عملاً کاری بکند که بازار به سمت تعادل برود.

* شهرداری باید وارد فضای اقتصادی بشود

نئوکلاسیک ها در اقتصاد دنیا می گویند بازار همیشه به سمت تعادل حرکت می کند مگر در مواردی که دولت ها بیایند دخالت کنند و آن موقع از تعادل خارج می شود. در اصل این قضیه برای اقتصاد سرمایه داری و بازار آزاد درست است نه برای اقتصادهای رانتیر(مبتنی بر درآمدهای نفتی) مثل ایران. در ایران به نظرم دولت باید در این موارد دخالت کند، امّا به شکل نرم نه به شکل سخت، فیزیکی و فشار آوردن.

شهرداری وقتی ۵۰۰ مغازه ایجاد کند، صاحب پاساژ احساس خطر می کند و برای اینکه مبادا مشتری هایش را از دست بدهد، قیمت مغازه های خودش را کاهش می دهد و تب اجاره فروکش می کند. آن هم در شهری مثل نورآباد که ۶۰ تا ۷۰ درصد مردم  اشتغالشان بخش خدمات است. نه صنعتی داریم و نه کشاورزی پیشرفته ای که بتواند نیرویی جذب کند. بنابراین این مبحث مهمّی است که شهرداری باید خودش را وارد فضای اقتصادی کند، که هم خودش سود ببرد و هم عامه مردم.

شهرداری اگر در این برهه این کار را انجام دهد و وارد فضای اقتصادی شود موفق خواهد بود و هرچه این عمل به عقب بیفتد و به جلوتر برویم فرصت ها از بین می رود و دیگر امکان اینکه بتواند خودش را وارد فضای رقابتی کند خیلی کم تر می شود.

* گرفتار سطحی نگری هستیم

یکی دیگر از معضلات را به عنوان مثال عرض کنم؛ من با شهرداران مختلف صحبت کرده ام؛ آن ها همیشه می گویند که سه راه ولیعصر برای ما یک معضل و چالش است.

غروب که می شود تمام خیابان را مسدود می کند، بعد از اینکه کسب و کار تمام می شود خیابان آلوده و پر از آشغال می شود و مشکلاتی از این قبیل. به نحوی که تبدیل به یک “گره ترافیکی” برای شهر شده است. قیمت اجاره مغازه ها هم در آنجا به شدّت بالاست.

آنطور که من با شهرداران صحبت کرده ام، در دوره یکی از شهرداران، ده دوازده نفر از قوی ترین مردان شهر را استخدام کرده بودند که بروند سه راه ولیعصر و به زور اسباب و وسایل آن ها را جمع کنند. برای بنده تعریف کردند که یک روز به اندازه ای کتک خورده بودند که کار چندنفرشان هم به بیمارستان کشیده شده بود!

دلیلش این است که ما سطحی نگر هستیم و مسائل را عمیق نگاه نمی کنیم و همواره به دنبال پاک کردن صورت مسئله هستیم. در صورتی که اگر کسی بخواهد به صورت درست و علمی این مسئله را  برطرف کند باید ببیند ریشه این چالش کجاست، دلیل چیست که این تمرکز اتفاق افتاده است، چکار کنیم که این تمرکز به صورت نرم شکسته شود، چکار کنیم که خود کسبه آنجا وادار بشوند این گره را بشکنند.

خب آنموقع شهرداری آنقدر فضا و فرصت داشت که در اطراف همین سه راه ولیعصر چند بازارچه میوه خوب ایجاد می کرد و با قیمت پایین به مردم ارائه می کرد. خود کسبه با میل و تمایل خودشان به آنجا می رفتند. در بازارچه ها فضای مناسب و خدمات خوب به مردم ارائه می دادند که خودشان با میل و رغبت به آنجا می رفتند و نیازی هم به برخورد فیزیکی و مسائلی از این قبیل نبود.

متأسفانه تحلیل هایی را در مورد شهر هم این روزها در رسانه ها می بینم که می توان گفت اکثراً گرفتار سطحی نگری هستند، یعنی فقط دارند یکی محدوده کوچک اطراف خودشان را می بینند در صورتی که ما باید شناخت درست و عمقی نسبت به مسائل داشته باشیم و آینده نگر باشیم.

* برخی برنامه ها، به ضرر آینده شهر است

شنیده ام یکی از از دوستانی که برای شهرداری مطرح شده یکی از برنامه های خود را اینگونه عنوان کرده که در بازنگری طرح جامع نورآباد حدود هفتاد هکتار اراضی به شهر اضافه می کنم و سریع سهم شهرداری را از آن جذب می کنم و می فروشم و از این طریق ایجاد درآمد برای شهرداری می کنم. باید از او پرسید که این به چه قیمتی است؟

ما وقتی می گوییم توسعه پایدار باید اتفاق بیفتد، توسعه پایدار معنا و مفهومش این است که  ما باید نیازهای خودمان را برطرف کنیم ولی بدون آسیب زدن به نیازهای نسل های آتی. فرزندان ما، و نسل های بعدی هم مگر نمی خواهند در این شهر زندگی کنند؟! مگر نیاز به هوای پاک، آب، زمین کشاورزی و غذا ندارند؟! تا کی ما باید این زمین های درجه یک کشاورزی را نابود کنیم و با بتن و آجر و سیمان پرشان کنیم؟ به چه قیمتی؟ به قیمت “بورس بازی زمین” و لابی گری های سیاسی که یک عدّه ای زمین دارند و می خواهند یک شبه پولدار بشوند و یک عدّه ای هم این وسط به عنوان دلال، یک شبه به جایی برسند؟

 در حال حاضر آنقدر فضای خالی و بافت فرسوده در شهر وجود دارد که ما می توانیم سه برابر نیاز مردم مسکن ایجاد کنیم. آیا نیاز است برای اینکه درآمد برای شهرداری ایجاد کنیم برای بیست سال آینده این شهر را نابود کنیم؟!
طرح جامع و تفصیلی نورآباد امسال دوره ۱۰ ساله اش به پایان می رسد و  قرار است بازنگری بشود. در بازنگری…

سلام دلفان: مقداری درباره این طرح توضیح می دهید؟

– منصوریان: این طرح مشخص می کند که کاربری زمین در یک شهر به چه صورت باشد، در قسمت های مختلف یک شهر چه کاربری هایی باید وجود داشته باشد. و محدوده فیزیکی یک شهر را مشخص می کند. در این طرح کاملاً مشخص می شود که شهر نورآباد اگر قرار است در ده سال آینده توسعه پیدا کند در چه جهتی باید توسعه پیدا کند، چقدر زمین باید به شهر اضافه بشود با توجّه به نیازهایی که مردم دارند و با توجّه به رشد جمعیّت شهر.

* نورآباد دوران “گذار” را سپری می کند

نتیجه سرشماری های اخیر نشان می دهد که جمعیّت نورآباد دارد به سمت پایداری می رود. اختلاف جمعیّت بین سالهای۸۵ و ۹۰ چیزی در حدود سه هزار و دویست نفر است. این نشان می دهد که شهر در حال رسیدن به ثبات است. نورآباد شهری است که در بیست سی سال شکل گرفته است. سال ۵۵ چیزی حدود 10 هزارنفر جمعیّت داشته است و سال ۸۵ به نزدیک ۵2 هزارنفر رسیده است. یعنی در یک بازه زمانی ۳۰ ساله جمعیّت شهر 5 برابر شده است.
خب این نشان می دهد که شهر در دوران “گذار” است، یعنی شهر دارد از یک فاز اولیّه شهرنشینی به سمت فاز پیشرفته شهرنشینی حرکت می کند. دوران گذار هم دوران سختی است. شما یک بیمار را در نظر بگیرید؛ ابتدا که مریض می شود در دو سه روز اوّل خیلی متوجّه نمی شود، امّا به یک دفعه مریضی او خودش را نشان می دهد و حال مریض بدتر می شود، به این می گویند دوران گذار. یعنی از سمت نشانه های اولیه به سمت بهبود می رود. این دوران گذار در حیات یک شهر، دوران بسیار مهمّی تلقی می شود. نورآباد الان در این دوران قرار دارد. به سرعت توسعه پیدا کرده است، قومیت های مختلف از روستاهای مختلف مهاجرت کرده اند و با فرهنگ های مختلف در اینجا ساکن شده اند و نیاز به زمان دارند که با زندگی شهری و شهرنشینی آشنا بشوند و تا آشنا بشوند، شهر در حالت گذار قرار دارد. بعد آهسته آهسته شهر ثبات پیدا می کند و مراحل اولیّه “شهرنشینی پیشرفته” اتفاق می افتد.
الان شهر با نشانه هایی که می دهد به ما می گوید که من به لحاظ جمعیّتی در حال رسیدن به ثبات هستم. البتّه این قطعیت ندارد و ممکن است برخی عوامل طبیعی و محیطی این روند را مختل کنند. یعنی ممکن است در چندسال آینده کمبود آب در مناطق روستایی باعث سرعت بخشیدن به این چرخه بشود و مهاجرت ها به شهر افزایش پیدا بکند، ولی در حال حاضر روند طبیعی این است که شهر دارد به ثبات می رسد و می گوید من دیگر نمی خواهم اینقدر توسعه افقی داشته باشم و در همین محدوده ای که وجود دارد می توانم نیاز مسکن مردم را برآورده کنم. ما امروزحدود پنج شش درصد تا ده درصد فضای خالی در شهر داریم. علاوه بر آن، سی چهل درصد بافت فرسوده داریم که همه، مساکن یک طبقه هستند و تسهیلات خوبی برای بازسازی در اختیارشان گذاشته می شود.

* به جای توسعه بی رویه فیزیکی شهر، به بافت های فرسوده و مناطق ساخته نشده برسیم

اگر این امر؛ یعنی بازسازی بافت فرسوده در اولویت قرار داده بشود از دو بعد برای شهر فایده دارد؛ یکی اینکه باعث می شود مردم صاحب مسکن بشوند و دوم اینکه در مواقع خطر مردم از آسیب ها دور می مانند. زیرا الان چنانچه خدای ناکرده یک زلزله پنج، شش ریشتری اتفاق بیفتد بافت فرسوده نابود می شود. بنابراین ما اگر می خواهیم توسعه فیزیکی بدهیم، اولویت اوّل با بافت های فرسوده و مناطقی که هوز ساخته نشده اند باشد. مثل فاز ۲ فرهنگیان که قسمت های زیادی از آن ساخته نشده است، همچنین خرم مسکن و بهارستان، دره مشتری. ابتدا باید تکلیف این ها مشخّص بشود.

pic001

سلام دلفان: یعنی شما می گویید ما دیگر نیاز نداریم از لحاظ وسعت شهر را گسترش دهیم؟

* اضافه کردن به شهر در حال حاضر کار اشتباهی است

– منصوریان: بله، اضافه کردن در این برهه زمانی با توجّه به نشانه هایی که روند جمعیّتی شهر به ما می دهد کار اشتباهی است. این صرفاً نتیجه تبلیغات سوء یک عدّه “بورس باز” زمین است که می خواهند زمین های کشاورزی شان تبدیل به زمین مسکونی بشود و یک شبه ره صدساله را طیّ کنند و نیز عدّه ای که می خواهند واسط بین مردم و صاحبان زمین باشند تا در این میان به عنوان دلال سودی ببرند. و گرنه در روند طبیعی که برای شهر در حال اتفاق است محدوده فیزیکی شهر برای ده سال آینده نیز مناسب است و اولویت هم باید با پرکردن فضاهای خالی، بهسازی و نوسازی بافت فرسوده و گسترش عمودی شهر به جای گسترش افقی باشد.در دنیا در بحث شهرسازی دو بحث وجود دارد؛ یکی رشد اسپرال یا “افقی” و رشد “عمودی” یا کامپکت و فشرده. رشد افقی مختص به شهرهای آمریکا است، چون کشور پهناوری است و زمین زیادی در اختیار دارند و می توانند شهر را به صورت افقی گسترش دهند. ولی رشد عمودی بیشتر در اروپا استفاده می شود که محدودیت زمین دارند.

 * رشد افقی شهر متوقف شود، باید رشد عمودی را در پیش بگیریم

ما همیشه نمی توانیم بگوییم رشد افقی خوب است یا عمودی، بلکه باید گفت یک حدّوسطی بین این دو خوب است. ما الان از لحاظ افقی به اندازه کافی گسترش پیدا کرده ایم و زمان این فرا رسیده که فشرده تر بشویم و عمودی رشد کنیم.
این رشد عمودی یک سری خصوصیات خیلی خوب هم دارد؛ از هدر رفتن زمین های کشاورزی جلوگیری می کند، از آلوده شدن آب های سطحی جلوگیری می کند، از مصرف فزاینده سوخت جلوگیری می کند، کاهش آلودگی را در پی دارد، باعث تعاملات فشرده و چهره به چره مردم می شود، استفاده از وسایل شخصی و عمومی کاهش پیدا می کند، چون خدمات در یک محدوده مشخصی قرار دارند و فرد می تواند به شکل پیاده به خدمات دسترسی به خدمات داشته باشد، ولی در گسترش افقی برای دسترسی به خدمات و مرکز شهر و خیلی از کارها ما نیاز به سفرهای روزانه و وسایل نقلیه داریم. که همین، مصرف سوخت و ترافیک و آلودگی و تصادفات را بالا می برد و پیامدهایی از این قبیل.

سلام دلفان: اشاره داشتید به بحث لفاظی به جای ارائه برنامه. در اینجا سؤالی به ذهنمان رسید و آن اینکه خیلی ها در شهر ادعای این را دارند که برای مسائل شهری برنامه دارند. مردم  و یا اعضای شورا – که در مرحله انتخاب شهردار قرار دارند و طبیعتاً از افراد زیادی برنامه می گیرند- چگونه باید تشخیص دهند که ادعای این افراد صحت دارد یا از نوع همان لفاظی است که شما فرمودید؟

* ویژگی های فردی شهردار آینده

– منصوریان: ویژگی های فردی که بنده برای یک شهردار در نورآباد قائلم این است که تخصص داشته باشد و تجربه و تعهد. باید هر سه عنصر در وجود یک فرد وجود داشته باشد تا بتواند برای این شهر کاری انجام بدهد. حالا این سه عنصر ممکن دارای شدت و ضعف باشند. چون همانطور که عرض کردم شهرداری الان با چالش مواجه است؛ در نورآباد ساختار قدرت دچار یک ناهمگونی شدیدی است؛ یک عده ای بر خیلی از ساختارهای شهر دارند حکمفرمایی می کنند و هیچ تخصصی در هیچ زمینه ای ندارند و فقط از پول و منابع قدرت استفاده می کنند.

سلام دلفان: و البتّه تعهد هم ندارند…

– منصوریان: مطمئنا ندارند؛ کسی که به دنبال منافع فردی باشد انسان بی تعهدی است. دین اسلام بر اساس منافع جمعی قرار دارد، کسی که به دنبال منافع فردی می رود دیدگاه لیبرالی دارد.

* برنامه کاندیداهای شهرداری باید عملی باشد، نه رؤیاپردازی

حالا بعد از بیان این مقدمه کوتاه، می خواهم این را خدمت شما عرض کنم که ما وقتی می خواهیم یک گزینه ای برای شهرداری انتخاب کنیم، در کنار سه آیتمی که گفته شد، یک آیتم دیگر را نیز باید درنظر گرفت و آن اینکه چقدر برنامه های یک فرد اجرایی است. برخی ها خیلی جاها و خیلی کشورها را ممکن است دیده باشند و تجربه های خوبی هم داشته باشند، امّا تجربه سایر کشورها و سایر شهرها، در مکانی دیگر قابل اجرا نیست، چون با واقعیت های موجود آن شهر همخوانی ندارد. اگر اینطور بود، الگوی توسعه در همه دنیا یکی می شد و یک الگوی خاص برای یک شهر ارائه می دادند و می گفتند بقیه دنیا هم از همین استفاده کنند. امّا ویژگی های فرهنگی، محیطی، اجتماعی و سیاسی هر منطقه با مناطق دیگر فرق می کند.
بنده خیلی از این برنامه هایی که توسط برخی افراد ارائه می شود را دیده ام و می توان گفت که بسیاری از این برنامه ها رؤیاپردازی است و برخی های دیگر که قابل اجرا هستند نیازی به اجرایشان نیست، چون اولویت ما با این منابع محدودی که در اختیار داریم چیزهای دیگری هستند.

* ما پارک عشاق نمی خواهیم!

ما باید اولویت بندی بکنیم و ببینیم اولویتمان چیست. مشکل ما پارک ولنتاین نیست، ما پارک عشاق نمی خواهیم،  ما مشکلات دیگری داریم که خیلی حیاتی تر هستند. مشکل مسکن، بافت های فرسوده، اشتغال، نبود فرصت های شغلی، زیرساخت های فرسوده و ناکارآمد، مشکلات فرهنگی از قبیل مهارت های زندگی، رفتار زناشویی، فرهنگ شهرنشینی و در بسیاری از مسائل از این قبیل ما فعلاً مشکل داریم.

ما باید تمرکزمان بر روی این مسائل ابتدایی و زیربنایی باشد وگرنه ایجاد پارک عشاق و باغ شهر در نورآباد فقط رؤیاست و دردی را دوا نخواهد کرد.

سطح اولیه نیازهای بشر خوراک، پوشاک و مسکن است. آیا این نیازها در نورآباد برطرف شده که به سطح های بعدی برویم؟! خیر، ما هنوز در این ها مشکل داریم. در بحث مسکن، اشتغال، روابط خانوادگی و… مشکلات جدّی داریم. پس ما باید تمرکزمان بر روی زیربنا باشد. هرموقع این زیربنا را درست کردیم، آنموقع می توانیم شهردارانی را از جاهای مختلف بیاوریم و بهترین روبنا را برای این زیربنا درست کنیم.

امّا این روبناهای زیبایی که برخی تبلیغ اش می کنند، بر روی این زیربنای سست و ناپایدار هیچ ارزشی ندارد؛ مثل ساختمانی می ماند که بر روی خاک نرم ایجاد شود، بعد از یک ماه نشست می کند و از بین می رود.

برخی ها سخنران های خوبی هستند امّا مهمّ این است که ما به عنوان یک انسان عاقل و دوراندیش بتوانیم بحث هایش را تجزیه و تحلیل بکنیم.

برخی دوستان بیان می کنند که دنبال شهرداری هستند که جذب بودجه بکند. خب این خیلی درک بدی از مسائل شهری است. جذب بودجه یعنی چه؟ عرض کردم خدمتتان؛ جذب بودجه بستگی به این دارد که وضعیت دولت چطور است، چقدر درآمد اضافه دارد و ما چقدر قدرت چانه زنی داریم و تازه اگر هم اتفاق بیفتد، چند بار و تا کی می توانیم این رویه را دنبال کنیم. ما چرا نمی گوییم دنبال کسی هستیم که بتواند منابع درآمدی پایدار و توسعه همیشگی و پایدار ایجاد کند؟ متأسفانه فقط به فکر امروز هستیم، چون سطحی نگر هستیم و درکی نسبت به آینده نداریم.

* شهردار آینده باید وام دار هیچ کسی نباشد، شجاع و اهل مقاوت و ایستادگی باشد

سلسله مراتبی که عرض شد، منطقی ترین سلسله مراتب برای انتخاب شهردار است. یعنی شورا ابتدا بین آرمان ها و واقعیت های شهر تعادل ایجاد کند، بعد در نظر داشته باشد که می خواهد برای کجا شهردار انتخاب کند که شهری مثل نورآباد است، بعد فهرستی از ویژگی ها و چالش های شهر را تهیّه کند، بعد از کاندیداهای شهرداری بخواهد برنامه های اجرایی و عملیاتی شان را به صورت ریز برای از بین بردن یا تسکین آن چالش  بیاورند، سپس خودشان و کارشناسان ارزشیابی بکنند و ببینند کدام یک از  این افراد می توانند چالش ها را تخفیف دهند.

بعد شاخص های مهمّ دیگری به میان می آید؛ از جمله اینکه وابستگی سیاسی به هیچ کس نداشته باشند، وامدار هیچ کسی نباشند و فردا عروسک خیمه شب بازی نباشند در دست عده ای و هیچ اختیاری از خودش نداشته باشند.

سلام دلفان: اهل ایستادگی باشند و…

– منصوریان: بله، مقاومت بکنند در برابر عده ای که در این شهر صاحب قدرت هستند و از آن در جهت منافع شخصی خودشان استفاده می کنند. آقایانی که در این شهر مجتمع تجاری ساختند، با عوارض بسیار اندک. قدرت داشتند، شهردار هم کوتاه آمد. الان پرونده برخی هایشان هم در جریان است.

بنابراین ما کسی را می خواهیم که علاوه بر این که بتواند آن چالش ها را تخفیف بدهد، دارای تعهد باشد، شجاع باشد و وام دار هیچ جریان و هیچ لابی قدرتی نباشد و بتواند مرد و مردانه گامی برای شهر بردارد. به نظر من با این اوصاف مهمّ هم نیست که بومی باشد یا غیربومی. ولی اگر…

سلام دلفان: قبول دارید این حرف شما یک مقداری چالش برانگیز است؟ و اگر در سایت منتشر شود حتّی ممکن است عدّه ای موضع گیری کنند و نپذیرند، چون الان بر سر بومی و غیربومی حسّاسیت وجود دارد.

– منصوریان: مطمئنا همینطور است

سلام دلفان: مخصوصاً اینکه الان این حرف دهان به دهان می چرخد که برخی گزینه های غیربومی، سفارش شده برخی از سیاسیون هستند و…

– منصوریان: مطمئناً ما وقتی این بحث را مطرح می کنیم منظورمان از غیربومی این نیست کسی را بیاورند که بخواهد خدای ناکرده اهداف شخصی خودشان را برآورده کند. اگر اینطور باشد، هیچ فرقی نمی کند بومی باشد یا غیر بومی. یک نفر بومی بگذارند که این کارها را برایشان انجام دهد.

ما با این نگاه بحث می کنیم که شورا دارد با صداقت عمل می کند. ما دیگر خودمان را در مقابل افرادی که سیاسی کار هستند قرار نمی دهیم؛ ما می گوییم به اینها به عنوان نماینده مردم اطمینان داریم. افرادی که مردم به آنها رأی داده اند و به آنها اعتقاد داشته اند. امّا اگر بخواهیم به حالت شک و تردید نگاه کنیم، آنموقع باید گزینه غیربومی را حذف کنیم. چون در آنصورت، نیروی غیربومی که گماشته دست عدّه ای باشد خیلی ناکارآمدتر از یک بومی گماشته است.

بنده در کلّ نگاهم نسبت به بومی و غیربومی بودن این است. امّا این حرفها بر مبنای این است که به صداقت اعضای شورا اعتماد کنیم، حالا دیگر قضاوت با مردم است. بدبینی بیش از حدّ هم به نظرم خیلی خوب نیست و نباید همیشه نیمه خالی لیوان را دید.

سلام دلفان: اگر می شود درباره ویژگی های شهردار آینده، با توجّه به وضعیت کنونی شهر نورآباد توضیح بیشتری بفرمایید

– منصوریان: الان واقعاً شهر به لحاظ اقتصادی فرهنگی و … در یک وضعیت چالشی قرار دارد. شهرداری نیز به تبع کلّ شهر این چالش ها را دارد. در این شرایط برای شهرداری نیاز به کسی داریم که بتواند روح جدید به شهرداری و شهر تزریق کند.

* ما کسی را می خواهیم که به شهرداری شخصیت بدهد، نه شهرداری به او شخصیت بدهد

ما در این شرایط نیروی خیلی جوان نمی خواهیم، فردی می خواهیم که کاریزماتیک باشد؛ یعنی شخصیّت شهرداری داشته باشد، شخصیّت به شهرداری بدهد نه شهرداری به او شخصیّت بدهد. نیاز به کسی داریم که بتواند سریعاً اصلاحاتی در شهرداری اعمال کند. الان ماهانه مبلغ زیادی هزینه پرسنلی شهرداری است. یک کارشناس در شهرداری ماهانه مبلغ بالایی می گیرد، مگر اینها در شهرداری چه کار می کند که باید این قدر حقوق بگیرند؟

پس نیاز است که یک شهردار قُلدر بیاید و سریع اصلاحات را از خود شهرداری شروع کند. بودجه پرسنلی را در عرض یکسال به نصف برساند، چون واقعاً نصفش دارد بیخود پرداخت می شود. اضافه کارهایی که به ناحقّ به افراد پرداخت شده را قطع کند. فوراً توانایی های افراد را شناسایی کند و هر کسی را در جای مناسب خود در شهرداری قرار دهد و برای کسانی که احساس می کند به لحاظ رفتار حرفه ای و سازمانی مشکل دارند برنامه بگذارد و توانایی و مهارت آنها را ارتقا دهد.

 وقتی که شهرداری را چابک و مجهز کرد، آنموقع می شود گفت سربازی است که او را با یک مسلسل به جبهه فرستاده ایم، در مقابل سربازی که قبلاً او را با یک تفنگ تک تیر به جبهه فرستاده باشیم.

پس اصلاحات، اوّل باید از شهرداری آغاز شود و این هم نیازمند شهرداری است که باتجربه و پخته باشد و با این چالش ها قبلاً مواجه شده باشد و بداند چگونه با آنها برخورد کند، کسی نباشد که دست و پای خود را گم کند. بنابراین این خصوصیّات خیلی مهمّ است و خیلی ویژگی های دیگر که اگر بخواهیم نام ببریم یک کتاب می شود.

سلام دلفان: در مورد گزینه هایی که مطرح شده اند چه نظری دارید؟

– منصوریان: خیلی تعجّب می کنم از برخی دوستانی که اسم خودشان را مطرح می کنند برای شهرداری. نمی دانم این ها چه احساسی نسبت به خودشان دارند، چه توانایی، تجربه و تعهدی دارند که فکر می کنند می توانند این کار را انجام دهند. من احساس می کنم اینها فقط دچار خودبزرگ بینی شده اند، یا می خواهند خودشان را مطرح کنند. در صورتی که انسان وقتی می خواهد پُست قبول کند، ابتدا باید بنشیند و رُک و راست به خودش بگوید آیا خدا وکیلی توانایی این کار را دارد یا نه؟ سرنوشت یک شهر ۶۰ هزارنفری به دست تو سپرده می شود و فردای قیامت باید جوابگوی تک تک آنها باشی.

 بنابراین اگر توانایی دارد یاعلی بگوید و به میدان برود. امّا  اگر ندارد مرد و مردانه جلو نرود.

* مطرح شدن برخی گزینه ها، کسر شأن شهرداری و شهر است

من از اسم هایی که مطرح شده اند حقیقتاً تعجّب می کنم؛ دوستانی کم سن و سال، بی تجربه که اصلاً مطرح شدن برخی از این گزینه ها کسر شأن شوراست، کسر شأن شهرداری است، کسر شأن شهرمان است. ما وقتی می خواهیم لیست تهیّه کنیم برای شهرداری، باید ده نفر را لیست کنیم که صاحب تجربه، تخصص و تعهد باشند تا شهرداری را دارای شخصیت کنیم. با برخی از این اسم ها، داریم شخصیّت شهرداری را نیز زیر سؤال می بریم.

سلام دلفان: احتمالاً شما هم شنیده اید که گفته می شود برخی از افراد خارج از شهرستان، با این وعده که مشکل بودجه ای شهرداری نورآباد را حل می کنیم، برخی گزینه های مدنظر خودشان را برای شهرداری پیشنهاد داده اند. به نظر شما، آیا می توان روی اینگونه وعده ها حساب باز کرد؟ و اساساً چقدر این وعده ها را عملیاتی می بینید؟

 – منصوریان: ما باید بین “ایجاد منابع پایدار” با “جذب منابع” تفاوت قائل باشند. ما می بینیم در یک برهه زمانی، دولت مرکزی به دلیل درآمدهای بالای نفتی پولدار است، مثل دوره یکی از شهرداران گذشته که پول به فراوانی برای شهرها ارسال می شد. یعنی شهرداری  بودجه ای که از بیرون می گرفت خیلی بیشتر از بودجه ای بود که خودش در شهر جذب می کرد. امّا این اتفاق همیشه رخ نمی دهد، در ۹۹ درصد موارد، دولت مرکزی توانایی کمک به شهرداری ها را ندارد.

مثلاً در مواردی اتفاقی در صحنه جهانی می دهد و درآمدهای نفتی بالا می رود و در برهه ای کوتاه، دولت با مازاد درآمد مواجه است و به شهرها تزریق می کند. ولی این زودگذر است و هیچ تضمینی برای پایداری آن وجود ندارد. هیچ تضمینی هم وجود ندارد که ما به وعده یک سری افراد اعتماد کنیم. اینکه افرادی بگویند به شما بودجه می دهیم هیچ تعهدی  وجود ندارد.

* اعضای شورا به برخی وعده ها دلخوش نباشند

دوستان ما در شورا  باید بین این دوچیز تفاوت قائل شوند؛ بین جذب درآمد و ایجاد درآمد. باید اولویت را  بر روی ایجاد درآمد پایدار بگذارند و خودشان را دلبسته به این وعده ها نکنند. به فرض که یک فردی دوسال هم توانست بودجه جذب کند، بعد از آن می خواهید چکار کنید؟ پنج سال دیگر می خواهید چکار کنید؟ ما نباید دلخوش وعده، وعید و وضعیت های زودگذر باشیم، ما باید دیدمان دید پایدار باشد. اگر برای شهر دنبال یک هدف هستیم، این هدف پایدار باشد و حتّی سیر صعودی داشته باشد. یعنی ما اگر شهرداری انتخاب می کنیم و می گوید من سال اوّل یک میلیارد درآمد ایجاد می کنم باید سال بعدی یک و نیم، دومیلیارد ایجاد کند. به وضعیت ایستا راضی نباشیم بلکه به دنبال وضعیت صعودی باشیم.

* شهردار باید چندبُعدی و کل نگر باشد

شهر موجودی پیچیده است، پیچ و خم و زوایای ناشناخته زیادی دارد و کسی که به عنوان شهردار می آید باید با تمام این زیر و بم آشنا باشد و دید چندبُعدی داشته باشد. ما نمی توانیم بر روی یک بُعد شهرمان کار کنیم و ابعاد دیگر آن را رها کنیم.

مثلاً سیستم جمع آوری فاضلاب یا دفع زباله را رها کنیم و بقیه ابعاد را به بهترین وجه داشته باشیم؛ یک شهر زیبا درست کنیم، کلّ مردم مرفه باشند، فرهنگ شهرنشینی بالا و… امّا همان بُعدی که ما از آن غفلت کرده ایم شهر را به گند می کشد.

بنابراین ما برای شهرداری یک انسان چند بُعدی می خواهیم که دیدی وسیع داشته باشد و کل نگر باشد و بتواند تجزیه و تحلیل و آنالیز و پیش بینی کند.

چالش های شهر ما چالش های واقعی است، باید برای مبارزه با این چالش ها برنامه ریزی واقعی داشته باشیم. برنامه ریزی واقعی هم تنها زائیده ی نگاه درست، عمیق و منطقی به مسائل است.

سلام دلفان: همانطور که شما گفتید ایده آل ما این است که یک فردی را پیدا کنیم که هرسه معیار تعهد، تخصص و تجربه را داشته باشد. حالا اگر در شرایطی قرار گرفتیم که چنین فردی را نیافتیم که همه معیارها را داشته باشد، مثلاً برخی تخصص شان بالا بود امّا جنبه های تعهدشان کم رنگ تر است و توانایی ایستادن در برابر زیاده خواهی ها و مسائلی از این قبیل را نداشتند، یا از آنطرف کسی را داشتیم که بسیار متعهد بود، امّا از لحاظ بعد تخصصی ضعیف بود، تکلیف چیست؟ شما اولویت را به کدام می دهید؟

– منصوریان: سه مؤلفه ای که گفتم؛ یعنی تخصص، تجربه و تعهد باید در یک شهردار وجود داشته باشد، ولی ممکن است شدّت و ضعفشان دچار نوسان باشد و همانطور که شما گفتید ممکن است در یک فردی تخصص بالاتر باشد امّا تعهد پایین تر و یا بالعکس.

* دنبال کسی باشیم که تعهد بالاتری دارد؛ تخصص را می توان جبران کرد

نظر من این است که در حال حاضر و در این شهر، ما باید وزن بیشتری به تعهد بدهیم؛ یعنی دنبال فردی بگردیم که در بین این سه مؤلفه، بُعد تعهدش بالاتر از آن دو بُعد دیگر باشد. در گام بعدی نیز تخصص و تجربه مهمّ است که نباید از این دو غفلت کنیم. البتّه ما می توانیم تخصص را با فعّال کردن یک تیم مشورتی قوی از نخبگان شهر که خیلی هم زیاد هستند جبران کنیم. من اگر بخواهم اسم ببرم می توانم ده ها دانشجوی ارشد، کارشناس ارشد، دانشجوی دکتری و دکتری در حوزه مسائل شهری نام ببرم.

ما الزاماً نباید بگوییم نیاز به یک شهردار داریم که حتماً کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری یا دکترای شهرسازی و برنامه ریزی شهری داشته باشد. ما می توانیم از نیرویی استفاده کنیم که تعهد بالایی داشته باشد و تجربه مدیریتی هم داشته باشد و برای تقویت بُعد سوم که بحث تخصص است از یک تیم کارشناسی خیلی قوی استفاده کنیم امّا نه به شکل صوری، بلکه به شکل واقعی؛ یعنی به صورت هفتگی جلساتی برگزار شود، بحث و گفتگوهای خیلی مفصل و خیلی جزیی شکل بگیرد و هر هفته برنامه به شهردار بدهند و شهردار در رأس اینها به عنوان یک “راهبر” و هدایت کننده، ایفای نقش کند. نه اینطور باشد که فقط بشنود امّا هیچ نفهمد، بلکه به عنوان مشورت بشنود و خودش یک تصمیم گیرنده نهایی باشد و تصمیم بگیرد که کدام راهکار برای مواجه با این چالش ها مفید است.

من احساسم این است که اگر این سه مؤلفه را کنار هم بگذاریم، در شهر می توانیم با شدّت و ضعف، گزینه هایی را برای شهرداری پیدا کنیم. می توانیم کسانی را پیدا کنیم که سه ویژگی که گفته شد را دارا باشند؛ با شدّت بیشتر در تعهد، متوسط در تجربه و کم تر در تخصص. امّا می توانیم چالش ها و ضعف ها را پر کنم.

ما کسی را می خواهیم که برود آنجا و شهرداری بکند نه بشود مضحکه عدّه ای و پشت سرش هرچه دلشان خواست بگویند.

* فرد اصلح خودش به دنبال پست نمی آید، بلکه باید التماس کنیم و او را بیاوریم

در جایی خواندم که یکی از بزرگان گفته بود ما باید برویم کسانی که نخبه هستند و کارایی دارند، امّا خودشان نمی آیند برای گرفتن پست اصرار کنند را بیاوریم و به آن ها التماس هم بکنیم.

اگر دید همه ما اینگونه باشد، مملکت در همه جنبه ها پیشرفت می کند. برخی ها توی شهر ما هستند که نمی آیند التماس کنند برای گرفتن پست، چون آن ها برای خودشان شخصیت قائل هستند،هیچ وقت خود را وارد برخی جریانات نمی کنند. آبروی آن ها خیلی بیشتر از این پست ها برایشان مهمّ است. پس اگر ما رشد و توسعه شهر برایمان مهمّ است باید برویم التماس بکنیم اینگونه افراد را از خانه هایشان بیرون بیاوریم.

به نظرم کسانی که خودشان دارند خودشان را مطرح می کنند برای شهرداری، نباید رویشان حساب کرد و اصلاً نباید به آنها فکر هم کرد. باید تحقیق کنیم چه کسی به دردبخور است تا بیاوریمش. اگر اینطور شد، فردی که آورده ایم چون وامدار کسی نیست و تازه برای آمدنش التماس کرده ایم و او شرط هم گذاشته است، می تواند کاری برای شهر انجام دهد.

سلام دلفان: همانطور که شما بهتر می دانید مسائل فرهنگی بُعد پررنگ شهرداری را تشکیل می دهد و این ارگان نقش بسزایی در فرهنگ جامعه دارد امّا متأسفانه در شهر ما، شهرداری هیچگاه این وظیفه خود را به خوبی انجام نداده، به گونه ای که صرفاً به عنوان ارگانی که مسئول آسفالت خیابان ها و تمیز کردن کوچه هاست شناخته می شود. در این خصوص چه توضیحی دارید؟

* باید رویکرد محلّه محوری را در پیش بگیریم

– منصوریان: نظر بنده به عنوان یک کارشناس بسیار کوچک که در زمینه مسائل شهری تحصیل و تحقیق کرده، این است که رویکرد توسعه در شهر نورآباد باید رویکرد محلّه محور باشد. ما اگر می خواهیم گامی در جهت توسعه شهر، آنهم در همه ابعاد فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و… برداریم باید به سمت رویکرد محلّه محوری برویم.

رویکرد محلّه محور یعنی اینکه ما شهر را تقسیم کنیم به یک سری محلّات، امّا نه به شکل تقسیم بندی هایی که در طرح جامع شکل گرفته و هر جا که خیابانی رد شده، آن را مرز محلّه قرار داده اند، بلکه بر اساس ویژگی های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و محیطی، شهر را به محلّات مختلف تقسیم کنیم و به آنها هویّت بدهیم. در هر محلّه یک پارک کوچک ایجاد کنیم و در کنار آن یک ساختمان کوچک به عنوان خانه یا “سرای محلّه” ایجاد کنیم. حالا این سرای محلّه در ابعاد گوناگون چه کار می تواند انجام دهد؟

از لحاظ اقتصادی می توانیم کلاس هایی را در این سرای محلّه برگزار کنیم، مثلاً کلاس “مهارت های نوین شغلی”، کلاس”آی تی” یا مثلاً در تهران کلاس هایی مثل پرورش گیاه های زینتی، کشت گلخانه ای و کلاس هایی از این قبیل با هزینه خیلی پایین تر نسبت به بیرون برگزار می شود، چون فضا در اختیار شهرداری است و جز هزینه مدرس و اداره کلاس هزینه دیگری در بر ندارد. از این طریق مهارت های زیادی به افراد محلّه آموخته می شود، مشاغل خانگی بسیار زیادی ایجاد می شود، آموزش های دیگری از جمله قالیبافی و تابلوهای قالی فرش برای خانم ها و برخی کلاس های دیگر. این فایده ی سرای محلّه در بُعد اقتصاد است که به طور مختصر عرض کردم.

امّا از لحاظ فرهنگی؛ بُعد فرهنگی آن آنقدر پررنگ است که اصلاً سرای محلّه تبدیل به سرای فرهنگ می شود. ما می توانیم کلاس های بسیار مفید و موردنیاز از جمله مهارت های زندگی، روابط بین خانوادگی، نحوه تربیت فرزند، فرهنگ شهرنشینی و فرهنگ آپارتمان نشینی برگزار کنیم. افراد محلّه به کلاس می آیند و کارشناسان متخصّص در آن حوزه برای آن ها صحبت می کنند، افراد خودشان وارد بحث می شوند، مشکلات و چالش ها را مطرح می کنند، از تجربیات هم استفاده می کنند و در نهایت به نتیجه می رسند. افراد در این کلاس ها آنقدر مسائل جدید یاد می گیرند که وقتی از کلاس بیرون می روند احساس می کنند دوباره متولّد شده اند. چون به عینه می بینند که زندگی دیگران نیز این چالش ها را دارد. برخی ها حتّی ممکن است برای این چالش ها با توجّه به تجربیانشان راه حل هم ارائه کنند و دیگران استفاده کنند.

همچنین برگزاری کلاس های قرآن، آموزش سبک زندگی ایرانی- اسلامی، برگزاری مراسمات اعیاد اسلامی را می توان به فواید بُعد فرهنگی سرای محلّه اضافه کرد.

* مزایای گوناگون طرح محلّه محوری

از لحاظ بُعد خدماتی، سرای محلّه تبدیل می شود به یک مکان برای برگزاری جلسات اعضای محلّه که به شکل روزانه، هفتگی و ماهانه درآنجا می نشینند و درباره مشکلات و معضلات محلّه بحث و تبادل نظر می کنند. مثلاً روشنایی فلان کوچه مشکل دارد، آسفالت فلان خیابان مشکل دارد و… یعنی افراد خودشان برای محلّه خودشان برنامه ریزی می کنند. وقتی خودشان برنامه ریزی می کنند، مشکلات را دسته بندی می کنند و خودشان هم پیگیری می کنند باعث می شود که تعلّق خاطر به محلّ زندگی شان پیدا کنند. درنتیجه اگر امکاناتی از قبیل روشنایی برای محلّه آمد، دیگر هیچ کس جرأت از بین بردن آن را ندارد و اعضای محلّه کوچکترین تعرضی را محکوم می کنند.

حتّی ممکن است بسیاری از مسائل جزیی محلّه را خودشان حلّ کنند و نیازی هم به ارجاع به مسئولین و پیگیری نباشد.

با برگزاری این کلاس ها، گردهم آمدن ها و هم اندیشی ها، تعامل و همدلی افراد محلّه با هم بیشتر می شود و باعث مشارکت واقعی مردم در مسائل شهر و محلّه می شود.

در بُعد اجتماعی شاهد کاهش انحرافات اجتماعی و معضلاتی از این قبیل خواهیم بود. در همین شهر خودمان در محلّات مختلف افراد نخبه و تحصیلکرده ای وجود دارند که هیچ کس از وجود آنها استفاده نمی کند، امّا وقتی اینها به سرای محلّه آمدند، جوانان و نوجوانان پای حرف آنها می نشینند و خیلی چیزها از آنها می آموزند و حتّی ممکن است دنیایشان عوض بشود.

در بُعد سیاسی هر هفته یا هر ماه می توان یکی از مسئولین را دعوت نمود و عملکرد او را مورد نقد و بررسی قرار داد. از این طریق روحیه مطالبه گری افراد بالا می رود.

پیشنهاد می کنم این برنامه به صورت آزمایشی در شهر شروع شود و در یکی دو محلّه که در آن ها پارک وجود دارد یک ساختمان دو یا سه اتاقه ساخته شود و آرام آرام برنامه ها آغاز بشود.

سلام دلفان: فکر می کنید زیرساخت های اجرایی شدن این طرح در نورآباد فراهم است؟ به نظر شما این هم به سرنوشت خیلی دیگر از امکاناتی که در شهر ایجاد و پس از مدتی تعطیل می شوند دچار نمی شود؟

– منصوریان: تجربه نشان داده که محلّه محوری در شهرهای مختلف خیلی خوب جواب داده. در تهران صدها سرای محلّه وجود دارد. در شهری مثل اهواز رویکرد اصلی، رویکرد محلّه محوری است. شهرهای دیگری هم هستند که این رویکرد را برگزیده اند.

 اتخاذ این رویکرد در شهر ما، چند اتفاق خوشایند را به همراه خواهد داشت؛ فضای کسب و کار توسعه پیدا می کند، فرهنگ شهرنشینی بهبود پیدا می یابد و دوران گذار را با اطمینان خاطر بیشتری می توانیم سپری کنیم. روحیه مطالبه گری مردم افزایش پیدا می کند، خسارت به شهر و اموال عمومی کم می شود و احساس تعلّق مردم به اموال عمومی بیشتر می شود و فواید بسیار دیگری که در حدّ یک کتاب می توان توضیح داد.

البتّه منظورم این نیست که شتابان و عجولانه در گام اوّل در همه نقاط ایجاد کنیم، بلکه در گام اوّل همینکه یک یا دو سرای محلّه در جاهایی که پارک محلّه وجود دارد ایجاد شود کافی است. و با یک برنامه ریزی درست برای سایر محلّات پیش برویم. امّا به نظر چاره ای نداریم جز اینکه به سمت محلّه محوری برویم.

سلام دلفان: گفتگوی خیلی خوبی بود و شنیدن برخی از مسائل شهری از زبان شما که کارشناس این حیطه هستید، امری ضروری بود و ما مدّت ها بود که در پی فرصتی بودیم که با شما به گفتگو بنشینیم. نکات پایانی را اگر بفرمایید ممنون می شویم.

 – منصوریان: متأسفانه عزم راسخی برای استفاده از تجربیات، دانش و فکر افراد وجود ندارد، وگرنه در این شهر افراد زیادی وجود دارد که می توان از آنها استفاده کرد. یعنی اگر همین الان به من بگویند یک تیم کارشناسی معرفی کن که بتوانند برای شهر برنامه ریزی بکنند، در عرض یک ساعت می توانم یک تیم خیلی قوی کارشناسی معرفی کنم. امّا همانطور که عرض کردم، عزمی برای استفاده از این پتانسیل ها وجود ندارد.

* در این شهر نیاز به گوش شنوا داریم

ما امروز در این شهر نیاز به گوش شنوا داریم. کسی که متعهد باشد و سوگند یاد کرده باشد که تمام لحظه لحظه فرصت خود را وقف خدمت به این شهر و به این مردم کند.

سلام دلفان: بسیار سپاسگزاریم از فرصتی که در اختیار ما قرار دادید

– منصوریان: بنده هم از شما و همکاران محترمتان تشکر می کنم که این مجال را ایجاد کردید و ان شاء الله هر امری که خیر و صلاح شهرمان در آن است اتفاق بیفتد.

  1. میثم می‌گه:

    گفتگوی قشنگ تخصصی وکارشناسانه ای بود
    بنده پیشنهاد میکنم از وجود ایشان ودوستان متخصص ایشان به عنوان مشاور در شهرداری استفاده شود
    امید است در دولت اقای روحانی شایسته سالاری تو کرسی ها داره نمایان میشه در نوراباد هم نمود پیدا کنه
    ولی در مورد پانصد مغازه یه خورده غیر کارشناسی وغلو بود به نحوی که تمام اقتصاد نوراباد در ماه نه کرایه مغازه ها دومیلیارد نمیشه
    ولی نفس کار خیلی قشنگ بود از مسولین نسیم دلفان واقای منصوری تشکر میکنم

  2. ع.م.ت می‌گه:

    سلام بر جناب دکتر منصوریان عزیز!
    از مطالعه دقیق و موشکافانه فرمایشات عالمانه و خرد محور حضرت عالی عمیقا لذت برده و شخصا نکات فراوانی از آن فراگرفتم.
    دست مریزا آقای دکتر!
    امید دارم از این پس حضور پررنگ تری در مسائل شهر و به ویژه در بزنگاه های حساسی مانند شرایط کنونی داشته باشید.
    به امید روزهای بهتر برای شهر عزیزمان

  3. شهروند می‌گه:

    واقعا” خوب بود
    ولی باید بگم در بین افرادمطرح شده برای شهرداری کسانی هستند که تجربه مدیریت شهری ندارند وشاید بگم حتی به اندازه یک دهیار روستا هم فعال نبودند مدتی مدیر یکی از ادارات نوراباد بود متاسفانه قبیله گرایی وبرای اشخاص خاصی کارمیکرد وهم اکنون به وسیله چندتا ازبزرگان شهر شب وروز خانه اعضای شورا پرسه میزنند واسه پست شهرداری واقعا”جای تاسف داره…ودرپایان بایدبگم اگه کارت خوب بود بایستی بعنوان مدیر همان اداره باقی میماندی

    • دوست می‌گه:

      سلام عزيزم
      واقعا اقاي منصوريان قشنگ و سنجيده حرف زده
      ولي شما كه به مدير اون اداره ميگي اگه خوب كار ميكردي مدير اون اداره ميموندي! مگه از روش انتخاب مدير در نوراباد خبر نداري!?
      من طرفدار اون كسي كه ميگي نيستم ولي با حرف شما هم مخالفم. اون فرد چون طرفدار نماينده قبلي بود مدير شد و حال هم طرفداران نماينده فعلي مدير ميشن
      به اميد روزي كه شايسته ها مدير شن

      • شهروند می‌گه:

        ایشون کارش خوب نبود وهم زمان طرفدار هردو نماینده بود ولی قبیله گرایی را رواج میداد میتونی تحقیق کنی وصحت حرف منو تایئد کنید از حراست ان اداره تحقیق کن؟؟؟

  4. دانشجو می‌گه:

    احسنت و درود بر آقای دکتر منصوریان
    من از دوستان به کرات تعریف ایشان را شنیده ام، انصافاً لذت بردم از توانمندی های علمی ایشان.
    خداوند به ایشان عمر با عزت بدهد.
    و تشکر از دوستان عزیز در سایت سلام دلفان

  5. سجاد می‌گه:

    دکتر منصوریان عزیز سلام
    دست مریزاد خیلی عالی بود.اما این نکات رو توجه کنیم لطفا:
    ۱-به نظرم با وقت اندک و ۲۰دقیقه ای که شورا به کاندیداهای شهرداری میدن برای ارایه برنامه فقط باید لفاظی کرد و کلی گویی درسته؟
    ۲-همه میگن سفر انسان را پخته میکند .حال ممکنه همه الگوهای خارجی خوب نباشن اما ممکنه بعضی طرح ها هم به درد ما جهان سومی ها بخور .خواهش دارم منکر تجربه سفر و الگو برداری نباشید.
    ۳-خود جنابعالی میگویید مشکل اجتماعی و خانوادگی و حتی طلاق در شهر ما بیداد میکنه پس پارک مهر میتونه (پارک عشاق)بخشی هر چند کوچک رو هموار کنه و نیز یک تنوع و مدل برای معرفی نورآباد به استان و کشور باشد.به نظرم تنوع و تغییر برنامه عادی گاهی هم بد نیست.مثلا شهردار یکی از شهرهای برزیل به صورت سمبلیک چند سال پیش اعلام کرد کسی حق نداره بمیره تا مردم غمگین نباشن و با این کار شادابی به شهرش برگردوند و جهان این شهر کوچک(مینیه رو) راشناخت.
    ۴-یه جا گفتی بودجه جذب کردن راه مناسبی و دایمی نیست اما برای پایداری یک درآمد داروی مسکنی به نام جذب بودجه برای شروع بد نیست.
    ۵-در آمد پایدار بایستی بعد از هزینه ای هنگفت بدست بیاد پس اول جذب بودجه توسط شهردار نظر بدی نیست و میتونیم اگر ثابت کرد و قدرت جذب بودجه داشت به جنم و قدرت ایشان پی برد.
    ۶-در بین کاندیداها آدم مسن وجود ندارد ولی جملگی به نوعی جوان اما دارای تجربه هایی هستن اگه منظورتون علی حسین عباسپوره ایشان همطراز تجربه همسطح یک میانسال را دارد و نیز مهندس اسدی هم مشاور صدها پروژه بود پس جوان هستند اما خام نیستند.
    ۷-برای گریز از ترافیک چهار راه پله برقی میتونه راه مناسبی باشه و در وسط این چهار راه و پله برقی که آقای عباسپور طراحی کرده سازه ای وجود دارد که صرفا نباید رستوران(کافی شاپ) باشد.و مینونه موزه قرآن یا کتابخانه احداث شود و یا تعداد زیادی سرویس بهداشتی که نیاز ضروریه.
    ۸-در مورد عدم پرداخت عوارض لطفا به دایره درآمد شهرداری مراجعه کنید میتونید پی ببرید پاساژ ولی عصر هم عوارض پرداخت میکند
    اما در کل شما خیلی کارشناسانه مسایل را تجزیه و تحلیل کردی و این چند موارد نیز به خاطر اینکه در نورآبادتشریف نداشتی اطلاعات غلطی است که دوستان به شما دادند .و گرنه شما از دوستان و همبازیان مهندس عباسپور هستید و اینقدر به پر و پای ایشان نمی پیچیدید.چون مردم دلفان میدونن برای شهردار شدن و حتی شورا نه لابی کرده و نه التماس کسی را میکنه چون معتقده اگه شایسته این منصبه باید اعضا شورا بیان و براشون شرایط بزاره .بازم ممنون از شما خیلی چیزا یاد گرفتیم.

  6. حسين ناصري می‌گه:

    سلام خداقوت ميگم به برادران رسانه‌اي خودم در سلام دلفان
    اميدورام روزي پست‌هاي خدمت به مردم به اهلش سپرده شود تا افرادي‌ كه فهم درستي از وظايف‌شان ندارند در پست‌هاي مهم قرار نگيرند.

  7. رستمی می‌گه:

    با عرض سلام
    آقای منصوریان یکی از سرمایه های شهر ماست که امیدواریم همچنان رده های علمی را سپری کنند تا در دانشگاه های معتبر اسم دلفان را به درستی به جایگاه خودش برسانند.

  8. سعيدي می‌گه:

    باسلام و خسته نباشيد
    ضمن تشكر از مطالب بسيار ارزنده آقاي دكتر منصوريان
    توجه شما را به چند نكته معطوف مي دارم :
    1- شهردار نورآباد ضرورتاً بايد داراي ارتباط قوي با بدنه اجرايي و اداري استان به خصوص استانداري باشد تا شايد بتوان بخشي از اعتباري كه سالانه سهم اين شهر بوده و به دليل نبود نيروهاي قوي و با نفوذ از دست رفته و به ساير شهرها گسيل شده است را جبران نمايد
    2- نيرويي را مي توان به شهرداري نورآباد رساند كه علاوه بر تمام خصائص اخلاقي مطلوب و تخصص كافي ، داراي توان چانه زني در احقاق حقوق از دست رفته مردم مظلوم نورآباد طي ساليان گذشته باشد
    3- ضرورت وجود يك نيروي بومي كه توان برقراري ارتباط مناسب با شهروندان محترم نورابادي به منظور دخالت دادن آنها در امر بازسازي شهر را داشته باشد بسيار احساس مي شود
    باتوجه به فاكتورهاي فوق الاشاره و با تحقيقي كه بنده بر روي گزينه هاي موجود داشتم به نظر مي رسد آقاي مهندس سيف فردي با معيارهاي ياد شده مي باشد
    ان شاالله هرچه كه خواست خدا و خير مردم نورآباد در آن است اتفاق بيافتد

  9. نیما می‌گه:

    در مورد عزیزانی که شهردار فعلی شایسته این کار میکنند باید عرض کنم با تمام احترامی که برای ایشان قایلیم ایشون مثل یک شهردار قوی که بتونه حرکت جامپینگی در شهر داشته باشه همچون زمان تصدی اقای غلامی(شهردار سابق) نمیتونن وگواه حرفهایم زمان تصدی توسط ایشان است ولی میتونن شهر در حد اینکه بچرخه مثل همیشه بچرخونن

  10. تکبر نه می‌گه:

    قابل توجه اعضای محترم شورای شهر
    ادم لایق باید رفت دنبالش همانطور که دکتر روحانی ظریف، زنگنه، اشوری و…از خونشون بیرونشون اورد
    پس اونای که دور ور شورا میپلکن زیاد از خودشون مطمین نیستن

  11. شهروند می‌گه:

    سلام وخسته نباشی به دکترمنصوریان
    جناب دکتر شما تجربه وتخصص زیادی درامورشهری دارید حال اعضای شورا وشهرداری راتوجیه کنید که به خاطر فاز3و4 اسما”فرهنگیان که حدود90درصدانها به غیرفرهنگی وصرفا”جهت معامله انجام شده.وهمچنینی یاداوری کنید که به خاطراین شرکتها بافت شهری راخراب نکنند ابتدامحله های خالی را تکمیل وخدمات دهی کنند وزمینهای مرغوب کشاورزی را خراب نکنند

  12. دانشجو می‌گه:

    با تشکر از سخنان ارزنده ی دکتر منصوریان
    بنده با جایگاه علمی ایشان در دانشگاه تهران آشنا هستم، ان شاء الله که جوانان شایسته دلفان مسیر دکتر منصوریان را دنبال کنند.

  13. سجاد می‌گه:

    ما فرهادی را یادمون نمیاد لاکن عباسپور رو همه استان میشناسن کسی که هم انگیزه فراوان داره .هم جوانه هم خلاقیتشو به همه نشون داده و هم ۴۸۰۰رای پاک از ما دریافته آیا نمیتونست هنرشو تو شهرداری نشون بده؟آیا بخاطر شیک پوشی و رفیق بازی و یا دنیا گردی باید انقدر اونو از خودمون برانیم.آیا ما اینقد پاکیم و فقط ایشان ناسالم.پس حضرت علی(ع)الگوی ما در پوشاندن خطای دیگران نیست.یا ایزد منان ستار العیوب نیست.آیا ایشان عشقشو و تعصبشو به شهرمون ثابت نکرده یا حسادت میکنیم به پیشرفت این جوون.فراموش نکنیم در نوجوانی در راه وطن که همسن و سالان ایشان جرات نمیکردند شب از خونه بزنن بیرون همسنگر سرهنگ خزایی.سرهنگ یوسف وند.سرهنگ محسن محمدی و…بوده .بیاییم تردش نکنیم و با حرفای بی اساس نرنجونیمش .بدرود

  14. متعجب می‌گه:

    مطمئن باشید الانم که فهمیده هیچ استفاده ای نمیتونه ازش بکنه

  15. رضا می‌گه:

    با تشکر از برادران عرزشی سلام دلفان. تعصب و حب و بغض از سر تا پای سایتتان میبارد. به هیچ عنوان تیتر مناسبی برای این مطلب جالب نبود

  16. حکیم می‌گه:

    درود بر اقای دکتر منصوریان بنده با نظرات ایشان موافقم 10 سال قبل کسی از جمله اینجانب تصور نمیکردیم برای کلاف سردرگم اعتیاد بشه کاری کرد اولین بار در سال 80 که دریک سمینار تخصصی با گروه معتادان گمنام در تهران اشنا شدم واز نزدیک تاثیر معجزه اسای ان را در درمان اعتیاد مشاهده کرد م با توجه به فضای فرهنگی اجتماعی نوراباد اجرای ان را محال میدانستم فرض اجرای یک برنامه کاملا غربی که نیاز به فرهنگ مشارکت منظم اجتماعی داشت دراینجا توهمی بیش نبود اما بخاطر تخصص و ارتباط مسءو لیتم به کمک بچه های این شهر که در دام اعتیاد بودند علی رغم موانع زیاد و با وجود ذهنیتات مسوولان وقت یکی از بهترین وموثرترین گروهای نجات را با هیمین طرح محله محوری بوجود اوردیم که الگوی شهرهای اطراف گردید پس کار نشد ندارد اما همت شجاعت و انگیزه ورای منافع مادی میطلبد.

  17. دلسوز دلفان می‌گه:

    باتشکر از مطالب علمی دکتر منصوری.
    متاسفانه کسانی پست میگیرند که کمترین سواد ممکن رادارند.یاوامدار دیگرانندمثل نماینده و…یااسیرجناح بازیهای سیاسی میشوند.باید امثال دکترمنصوری و فرشید طهماسبی را جذب شهرستان کرد وازعلم انها استفاده نمود.

  18. مجید د می‌گه:

    سلام آقای منصوریان.ممنون از تیزبینی و کارشنایتون.خواهشا و لطفا پا سخ کامنتهای سجاد و نیز سعیدی رو بدید خواهشا و لطفا

  19. حمید حسینی می‌گه:

    ضمن تشکر از سلام دلفان – تحلیل آقای دکتر زیبا بود ، با مطالعه نقطه نظرات ایشان بهرهمند شدم و از شورای محترم شهر تقاضامندیم در انتخاب شهردار و سایر مشورتهای عمرانی به فکر منافع مردم عزیز شهرمان باشید نه دار ودسته بازی،این رفتارها در شان مردم نجیب نوراباد نیست.

» ارسال نظرات

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

سلام دلفان
سلام دلفان
رفتن به نوارابزار