سلام دلفان
سلام دلفان
سلام دلفان
کد خبر: 30763
تاریخ انتشار: ۷ اردیبهشت ۱۳۹۵
تعداد نظرات: . نظر
خانه » اخبار برتر » با خواص درمانی گیاهان بهاری آشنا شوید
Print This Post
سلام دلفان گزارش می دهد؛

با فرارسیدن فصل بهار، طبیعت سرشار از گل‌ها و گیاهان خوش‌آب و رنگی می‌شود که می‌توانند سفره‌های ما را مملو از موادغذایی طبیعی، سالم و سرشار از خواص درمانی و شفابخش است.

ریواس

DSC00803

نام‏هاى دیگر: ریباس- ریباش- ریواج- ریباج- فیل‏گوش- ریوند- یعمیضا-

مشخصات: گیاهى است چندساله با ساقه‏اى بلند تا یک متر و بیشتر. برگ‏هاى آن برزگ و پهن و پنجه‏اى با کناره‏هاى دندانه‏دار که به صورت مجتمع در قسمت قاعده گیاه قرار دارند، دمبرگ‏ها دراز و گوشتى و قرمز ارغوانى به پهنى چند سانتى‏متر و به قطر ۲- ۱ سانتى‏متر و قسمت تحتانى آن متّصل به ریشه گیاه سفید و کمى بنفش است، مغز آن سفید با طعم گس و ترش و آبدار مى‏باشد، ساقه‏هاى موّلد گل از درون انبوه برگ‏ها خارج‏شده و ممکن است به دو تا سه مرهم برسد. در قسمت فوقانى محور ساقه‏ها گل‏هاى خوشه‏اى به رنگ سبز مایل به زرد یا مایل به قرمز ظاهر مى‏شود. ساقه زیر زمینى متورم و ضخیمى دارد.

ساقه ریواس‏

طبیعت آن: سرد و خشک است.

 خواص درمانى:

۱- آن را بخورید. خنک و ملیّن و ملطّف است، مقوى معده و احشا و جگر گرم مى‏باشد، مسکّن حدّت خون است و آن را صاف مى‏کند، قاطع قى صفراوى است، عطش را تسکین مى‏دهد، ضدّ انگل است، اشتها را تحریک مى‏کند، مستى و خمارى را برطرف مى‏سازد، خفقان و وسواس و طاعون و بواسیر را درمان مى‏کند.

۲- در دهان گرفتن آب آن سلامت دندان‏ها را حفظ مى‏کند.

۳- آب برگ آن را بر سر بمالید. تکرار آن از سفید شدن جلوگیرى مى‏کند.

۴- آب آن را با آرد جو مخلوط کرده و ضماد نمایید. جوش‏هاى قرمز پوست را برطرف مى‏سازد، باد سرخ را درمان مى‏کند.

۵- چند عدد ساقه ریواس را پس از شکستن کامل بیست دقیقه بجوشانید بعد به مدت سه روز و هر روز یک ساعت ضماد کنید. زخم قانقاریا را درمان مى‏کند.

تذکر: مجفف اعصاب و مورث قولنج در مبرودین است، در اشخاص سردمزاج مضر سینه و مضر قوه باه است.

مصلح آن: شربت عود، اینسون و عسل مى‏باشد.

شنگ

DSC00819

شنگ و خواص آن:شنگ (Sheng) درفصل بهار می روید. این گیاه دو لپه ‌ای و دو جنسی است به وسیله بذر و خودرو درمحیط رشد می‌کند و از خانواده کاسنی است.

در درمان ناراحتی‌های گوارشی و کبدی استفاده می‌شود. از برگ این گیاه درساخت کرم استفاده می‌کنند که برای  درمان زخم‌های سطحی مفید است.

این خاصیت گیاه برای صفرا مضر است اما خونریزی داخلی و دستگاه گوراش را تا حد زیادی برطرف می‌کند.

بیشترین خاصیت گیاه در ریشه است که متاسفانه در ایران از برگ و ساقه استفاده می شود.

این گیاه حاوی اسید کوماریک،‌ اسید کافئیک و گالیک اسید است. این اسید‌ها فعالیت آنتی اکسیدانی دارد لذا با رادیکال‌های ‌آزاد که باعث سرطان می شوندمقابله می‌کنند.

ساقه گیاه شنگ غنی از ترکیبات فنولی است. شنگ برای زخم معده نقش حفاظتی دارد و دیواره معده راتقویت می‌کند. همچنین در سم زدایی بدن نیز از این گیاه استفاده می‌شود.

 

کنگر

DSC00815

مشخصات‏:

کنگر را به عربى حرشف می‏نامند. برگ کنگر بزرگتر از کاهو و با رطوبت و چسبندگى است. در تحفه حکیم مؤمن گوید: کنگر مبهّى، مدرّ بول، حابس طبع، مسخّن گرده و مثانه، محرّک جماع، محلل باد، هضم کننده غذا و نافع قرحه شش، انقباض اطراف عضله و جراحت امعاء است و ضماد آن جهت داء الثعلب و خوشبو کردن عرق بکار می ‏رود.

در کنگر املاح بسیارى وجود دارد. ترشحات غدد را زیاد مى‏ کند و براى کلیه و مثانه مضر است. اما ریشه آن براى کلیه و مثانه مفید است. هضم غذا را آسان مى‏کند و جراحات روده را التیام مى‏بخشد و براى مرض پیسى خیلى زیاد توصیه شده است.

کنگر را در عربى عکوب، سلین و خربع مى‏گویند و در کتب قدیم حرشف، کندل، جندل، کعیب، کعوب و عقود ذکر کرده‏اند. زادگاه اولیه کنگر صحارى خشک ایران و آسیا و آفریقا مى ‏باشد.

کنگر چند نوع دارد: ماشکاعى، طوبه، کافیلو و کنگر خر مى‏ گویند. البته خر به معنى بزرگ مى‏باشد. کنگر داراى ویتامینهاى‏E ,B ,A مى‏ باشد و نیز داراى هورمونهاى گیاهى مى‏باشد. براى تقویت غرایز جنسى مفید است. ولى تنها یک مقوى ساده نیست بلکه محرک شهوت بوده و آن را لذت بخش مى‏کند و براى معالجه برص و مرض پیسى مفید است.

آب آن را گرفته با یک سوم آن موم و روغن مخلوط کرده، مالیدن آن روى لکه‏هاى برص مفید است. کنگر بادشکن و پیشاب‏آور بوده از اسهال جلوگیرى مى‏ کند و براى مرض قند خوب مى‏ باشد، هضم غذا را ساده مى‏ کند، کلیه و مثانه را گرم مى‏ کند، زخم ریه و جراحات روده را التیام مى‏ بخشد، ضماد آن جهت معالجه گرى و ریزش مو مفید است.[۱]

ضماد کنگر براى خوشبو کردن عرق بدن توصیه شده است و براى معالجه اورام سخت و خارش پوستى مفید است. ضماد ریشه آن جهت سوختگى آتش و پیچیدگى عصب نافع است. صمغ بوته آن ایجاد قى مى‏کند و همراه آن صفرا و بلغم را خارج مى‏کند، ضماد آن اورام را فرو مى‏نشاند. مقدار خوراک آن ۳ تا ۷ گرم است.[۲]

* کنگر بیابانى‏

مشخصات‏:

کنگر بیابانى گیاهى است که درازى آن زیاده بر یک گز مى‏ شود و شکوفه آن پهن بوده مانند بنفشه و در میان شکوفه آن مانند پنبه چیزى است. این گیاه در بهار مى‏رود و پس از مدتى که پیر مى‏شود خارهایى در برگهاى آن پیدا مى‏ شود. در میان کردها برگهاى آن را خشک مى کنند و آن را مى‏کوبند سپس براى التیام زخمهاى کهنه و بریدگى ختنه استفاده مى‏ کنند.[۳]

کنگر بر دو نوع است بیابانى و بستانى، این گیاه داراى ویتامین‏هاى‏A .B مى‏باشد و ضماد آن براى التیام زخم ریه و جراحات روده و معالجه گرى و زخمهاى دیگر تجویز مى‏ شود. ضمنا ریشه آن هم جهت سوختگى آتش و پیچیدگى عصب نافع است.[۴]

* آرتیشو یا گنگر فرنگى‏

مشخصات‏:

در کتب قدیمى به آن انگنار، انگیناز و قناریه مى‏گفتند. بعضى هم به آن کنگر فرنگى و بستانى مى‏گویند. میوه آن صنوبرى و شبیه به میوه درخت کاج مى‏باشد. رنگ آن سبز است و در برگ آن تیغى شبیه به سوزن وجود دارد.

آرتیشو

محل رویش

محل رویش اولیه آن نواحى بحر الروم است ولى امروزه در اکثر کشورها براى استفاده‏ غذایى کاشته مى‏ شود. در ایران نیز چند سالى است که کاشته مى‏شود. قسمت مورد استفاده غذایى آن انتهاى برگهاى روى میوه و طبق آن است در فارسى این نوع را نهنج مى‏گویند. این نهنج گوشت‏دار بوده و قسمتى از گوشت آن در برگهایش رفته است. براى خوردن آن ابتدا باید برگها را تک تک کنند و با کمک دندان گوشت آنها را به دهان کشید و بعد گوشت نهنج را میل کرد و اگر میوه آن تازه باشد، تمام نهنج گوشت‏دار و قابل خوردن است. میوه آن داراى ویتامین‏A وB مى ‏باشد و املاح معدنى مثل گوگرد، منگنز و فسفر زیاد دارد. و اشتها را باز و خون را پاک مى‏کند، چربى و اوره خون را پایین مى‏آورد و براى مرض قند مفید است. براى معالجه اسهال البته خام آن بسیار مفید است و شیر را در پستان خشک، کم مى‏کند. ریشه آن را جوشانده و بخورید براى مبتلایان به روماتیسم و نقرس و یرقان و سنگ کلیه و مثانه مفید است و ادرار را زیاد مى‏ کند.[۵]

 منابع:

 ( ۱)- زبان خوراکیها، دکتر غیاث الدین جزایرى، ص ۳۴٫

( ۱)- همان، دکتر غیاث الدین جزایرى، ص ۳۴٫

 ( ۲)- طبّ سنّتى در میان کردان، ص ۱۴۲٫

( ۳)- زبان خوراکیها، دکتر غیاث الدین جزایرى، ص ۳۴- ۳۲٫

نورانى، مصطفى، دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى (نورانى)، ۱۲جلد، ارمغان یوسف – قم، چاپ: اول، ۱۳۸۴ ه.ش.

پاغازه

DSC00823

نام‏هاى دیگر: باغازى- پاى‏غازى- پاغازه(پغازه)- پاى‏زاغان- پنجه غاز یاقى- کلاغ‏پا- بارتنگ‏آبى- اطریلال- رجل الوز- رجل الطیر- رجل الغراب- حشیشه الارض- حضرت الشیاطین- خزر الشیاطین- غازایاغى.Plantaln .d’eau -water .plantain -Alisme .

مشخصات: گیاهى است علفى و چندساله از خانواده‏Alismaceae ، ارتفاع آن حدود بیست تا سى سانتى‏متر و گاهى به صد سانتى‏متر هم خواهد رسید. برگ‏هاى آن سه قسمتى است و به صورت پاى زاغ یا کلاغ است، طعم برگ‏ها قدرى تند و قابض و کمى شیرین‏مزه و مختصرى رنگ زرد دارد.

گل‏هاى آن سفید یا صورتى و کوچک هستند، ریشه آن تقریبا دایره‏اى شکل و گره‏دار است و گره‏ها نیز دایره‏اى شکلند، رنگ ظاهر ریشه گیاه مایل به زردى است ولى چنانچه خشک آن سائیده شود بسیار سفید مى‏گردد، و از قسمت‏هاى زیرزمینى آن ریشک‏هایى بیرون مى‏آید. این گیاه بیشتر در کنار آب‏بندها و نهرها و مرداب‏ها همچنین در روى چمن‏ها و باغ‏ها به صورت خودرو مى‏روید. این گیاه در ایران انتشار دارد و در مناطق جنوب غرب، اشتران‏کوه، کوه رزوند، سیلاخور، شوش کنار رودخانه شور، در آذربایجان شرقى بین مراغه و مرحمت‏آباد در مناطقى که آب‏هاى راکد وجود دارد، در آذربایجان غربى در آب‏هاى گودال‏هاى جونگوارى دیده مى‏ شود.

طبیعت آن: گرم است.

ترکیب شیمیایى: پالمى‏تیک‏اسید- استاریک اسید- اولیک‏اسید- لینولئیک اسید- فورفورالدئید- اسپاراژین- فیتوسترول- فیتوسترولین- رزین- قند- نشاسته- پروتئین- یک جسم جامد غیر مشخص.

خواص درمانى:

۱- قابض و تونیک و مقوى معده و محلّل و زیادکننده ترشح شیر است.

۲- تازه آن را بکوبید بعد تخم خشخاش کوبیده را با آن مخلوط کنید و شب‏ها مانند خمیر روى موضع گذارید و هر روز برگ‏هاى آن را با برنج مانند سبزى‏پلو بپزید و بخورید لک‏هاى سفید بدن یا برص را برطرف مى‏ سازد.

۳- تازه آن را له کنید و با سرکه و نمک ضماد نمایید. براى زخم‏هاى بد و سوختگى و جراحت‏ها مفید است.

۴- برگ و ریشه آن را با هم خشک کنید بعد نرم بسایید و بجوشانید تا قوام آید سپس در ظرف شیشه‏اى نگهدارید و هر روز بر موضع بمالید. درد مفاصل را تسکین مى‏ دهد.

بذر پاغازه

خواص درمانى: آن را بکوبید و ضماد کنید. اثر زخم‏هایى را که بر پوست مانده برطرف می سازد.

تذکر: خوردن آن انسان را عقیم مى‏کند و در زنان باردار باعث سقط جنین میگردد.

ریشه غاز یاقى‏

خواص درمانى: ۱- خوردن آن چشم و گوش را تیز و حساس مى‏کند، رنگ رخسار را درخشان مى‏نماید، عمر را طولانى مى‏ کند، وزن بدن را کم و انسان را سبک مى‏ سازد.

۲- اگر زن باردار موقع وضع حمل آن را بخورد براى کاهش درد و تسهیل زایمان و تسریع تولّد بچه نافع است.

۳- آب دم‏کرده آن را بنوشید. مدرّ و خنک‏کننده و محلّل و قابض است، ترشح شیر را افزایش مى‏دهد، معده را تقویت مى‏کند، بیمارى‏هاى کلیه و قند و استقسقاء و سوزاک را درمان مى‏ کند.

منبع: حاجى شریف، احمد، اسرار گیاهان دارویى، ۱جلد، حافظ نوین – تهران، چاپ: چهارم، ۱۳۸۶ ه.ش.

ارسال دیدگاه

زمان ورود کد امنیتی تمام شده. مجددا بارگزاری کنید

سلام دلفان
سلام دلفان
رفتن به نوارابزار