به گزارش سلام دلفان، نگاه مرجعیت شیعه بعد از شهریور 1320 به بهائیت نیز یك نگاه دینمدارانه بود. از آن جهت مخالف بودند كه آنها را یك گروه بدعتگذار و دینساز میدانستند كه مكتب آنها بر هیچ بنیاد دینی و كتاب آسمانی بنیان نیافته بود. افزون بر وابستگی آنها به بیگانگان و قدرتمند شدن تدریجی آنها در ایران، بیم آن میرفت كه بر مؤمنان سلطه یابند؛ لذا روحانیت در همه حال با بابیت و بهائیت مخالف بود، ولی به دلیل فعالیت زیاد بهائیت بعد از دههی 1320، مخالفت روحانیت نیز مضاعف گردید.
ادامه خبر را در اینجا [1] بخوانید
Powered by WPeMatico [2]
