به گزارش سلام دلفان، سالهاست که عدهای با رویکرد حداقلی به آموزه انتظار و تفکیک تفکر انقلابی از آموزه انتظار سوراخ دعا را گم کرده و بر طبل «جداسازی انتظار از تفاسیر سیاسی» کوبیدند؛ بیآنکه بدانیم – البته بعضیها قطعا میدانستند – که یکی از بزرگترین امتیازات انتظار را با دست خودمان دفن میکنیم. این دگردیسی در رویکرد به آموزه انتظار نباید به عادت جوامع علمی ما مبدل گردد. پرسش این است؛ چرا نقش «ملموس»، «عینی» و «تردیدناپذیر» انتظار موعود مورد توجه نخبگان و اندیشمندان اجتماعی قرار نمیگیرد؟
ادامه خبر را در اینجا [1] بخوانید
Powered by WPeMatico [2]
