سلام دلفان
سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان
سلام دلفان
سلام دلفان
کد خبر: 72047
تاریخ انتشار: ۱۲ بهمن ۱۳۹۴
تعداد نظرات: ۴ نظر
خانه » اخبار برتر » تولید روزانه 90 تُن زباله در شهر نورآباد/ ساماندهی سایت دفن زباله شهر نورآباد؛ ضرورتی انکار ناپذیر
Print This Post
سلام دلفان گزارش می دهد؛

بیش از ۱۲ سال است منطقه ی سرچقا در مسیر بادآور شهر نورآباد به محل زباله های شهری تبدیل شده و علی رغم اعتراضات مردم این منطقه، تاکنون انتقال محل زباله ها به مکانی دیگر صورت نگرفته است.

سلام دلفان – یادش بخیر بیست سال پیش و قبل از آن ، هنگام خرید میوه و تخمه و خوراکی از پاکت های کاغذی استفاده می کردیم . حتی زنبیل های خرید مادران که مدام پُر و خالی می شدند در آن زمان ابزاری بود که با همه ی ظرافت  و به قول معروف  به چشم نیامدن خود، کمک بزرگی به پاکیزگی و شادابی محیط زندگی می کرد . و برای نگهداری نان از یک تکه پارچه که بقچه مخصوص نان بود استفاده می کردیم . در نانوایی ها و مغازه ها این همه وفور نعمت ، کیسه و نایلون پلاستیکی نبود تا چه رسد به انواع ظروف یکبار مصرف  که این روزها حتی در مهمانی ها هم از سفره یکبار مصرف پلاستیکی استفاده می کنیم . انگار همه چیز را می خواهیم با رفتن مهمان به سطل زباله بسپاریم و خلاص .62675758282900968973

بیشتر سهم زباله های ما را همین پلاستیک ها و روکش های مواد غذایی پُر می کنند تا مواد زائد طبیعی مانند پوست میوه و تخمه . موادی که در بسیاری از موارد چون در طبیعت نیستند ، طبیعت هم با تمام سخاوتش نمی تواند آنهارا به خود باز گرداند . می گویند در کشور های توسعه یافته تفکیک زباله از مبدأ یعنی همان خانه یا اداره و هر محیطی که تولید شده ، امری است بسیار جا افتاده و بدیهی ؛ تا حدی که در یک خانه سی متری ، وجود چند سطل با رنگ های مختلف برای جمع آوری زباله های خشک مانند شیشه ، کاغذ ، پلاستیک ، آهن، چوب و زباله های تر مانند اضافات مواد غذایی به اندازه وجود گاز خوراک پزی و یخچال مهم و ضروری است . زباله های تر (گیاهی و حیوانی ) برای تولید  کود و کمپوست استفاده می شوند و زباله های خشک  برای بازیافت  و استفاده مجدد دوباره به چرخه صنعت بر می گردد نه به زمین . بسیاری از ترکیبات پلاستیکی رها شده  در طبیعت به مرور خاک ها و آب ها را آلوده کرده و باعث نابودی خودمان خواهد شد . در واقع  ما با دست خودمان به نحوی داریم خودمان را از بین می بریم ، یک خود زنی آرام و خاموش .

می گویند سرانه تولید زباله برای هر نفر 600 تا 650 گرم است که سهم بیشتر آن متعلق است به شهرنشینان عزیزاست. این مقدار خیلی بیشتر از استانداردهای جهانی است.

اگر جمعیت شهرمان را 150 هزار نفر در نظر بگیریم مقدار زباله تولیدی در هر روز حدود 90 تُن خواهد بود که دفن این مقدار زباله در هر منطقه ،  موجب یک فاجعه ی زیست محیطی خواهد شد که تاوان آن را خود ما باید پس بدهیم  . به راستی اگر روزی هیچ نقطه ای برای دفن این مقدار زباله وجود نداشته باشد چگونه باید از شر این همه زباله رها شویم  ؟  چگونه باید در میان انبوهی از زباله ها زندگی کنیم ؟  37936392921205506381

یکی از ساکنین منطقه کنونی دفن زباله ها می گوید: زمستان که می شود  به علت راکد بودن هوا ، لایه ای از گاز و دود متعفن ، سراسر این منطقه را می پوشاند  بطوری که زندگی در آن به کابوسی وحشتناک تبدیل می شود و نفس کشیدن هم در این منطقه مشکل می شود، حال بماند که شیرابه ی این زباله ها در سال های آینده چه بلایی بر سر آب و خاک این منطقه نیز خواهد آورد .29229237142190174674

چرا؟ چطور این اتفاق وحشتناک می افتد؟ چگونه تا بحال به همین راحتی سرمایه های ملی مان با بی توجهی همراه با کیسه های زباله به باد رفته است؟ چطور توانسته ایم هم به خودمان ضرر بزنیم و هم به محیطی که در آن زندگی می کنیم؟ چطور به راحتی در سطل را بر می داریم و هرچه به دستمان می آید روانه اش می کنیم؟ چرا باید یک عده دیگری باشند که شبانه داخل آشغال های ما به دنبال بازیابی این ثروت ها باشند؟!26340088054218466827

می دانم که حال شما هم مثل من گرفته شده، اگر نمی دانستیم و یا عمل نمی کردیم، کافی است از حالا یک همت  داشته باشیم و به دیگران هم توصیه کنیم:

از همین لحظه تا جای ممکن مصرف نایلون و ظروف یکبار مصرف پلاستیکی ممنوع؛ پیشنهاد این است که در صورت لزوم از ظرف های یکبار مصرفی استفاده کنیم که به طبیعت برمی گردند.

به اندازه نیاز خانواده خرید کنیم تا با خراب شدن مواد غذایی و میوه ها میزان زباله های تر افزایش نیابد.

چه عیبی دارد همین نایلون های مصرف شده را با خود ببریم و دوباره استفاده کنیم یا موقع خرید همه میوه ها را در یک نایلون بریزیم.

تا حد امکان ظروف شیشه ای شسته و برای نگهداری مواد غذایی و ادویه جات و مایعات استفاده کنیم و در غیر این جداگانه جمع کنیم، به محل های جمع آوری یا مأموران این کار تحویل دهیم.

هیچ کاغذی را تا از تمام قسمت هایش استفاده نکرده ایم دور نریزیم حتی همین کاغذ های تبلیغاتی که در خانه ها می اندازند اکثراً پشتش سفید است. اگر دیگر جایی برای نوشتن ندارد و به کار بازی و کاردستی کودک مان و شیشه پاک کردن هم نمی آید، جداگانه جمع کنیم.

برای کم کردن مصرف دستمال کاغذی، بد نیست از دستمال های نرم و لطیف پارچه ای قابل شست و شو استفاده کنیم.

لامپ های سوخته و شکسته را قاطی آشغال های دیگر نریزیم و جداگانه بسته بندی کنیم خصوصاً لامپ های کم مصرف که شکسته شدن آنها محیط را سمی می کند.

غذا را به اندازه ای که می خواهیم بخوریم و در ظرف بریزیم تا به این ترتیب مواد غذایی را تبدیل به زباله نکنیم.

بگذاریم آب زباله های تر تا حد امکان برود بعد به سطل منتقل کنیم.

به جای باطری های یکبار مصرف از باطری های قابل شارژ استفاده کنیم.

موادی را خریداری کنیم که حداقل میزان بسته بندی را دارند.

در استفاده از مواد شیمیایی و شوینده ها حداقل مصرف را  داشته باشیم و اگر امکان دارد مواد طبیعی را جایگزین مواد شیمیایی کنیم.

قبل از دور ریختن هرچیزی به استفاده مجدد آن فکر کنیم. آیا امکان دارد از این قوطی برای کار دیگری استفاده کنم؟

به اعضای خانواده مخصوصاً کودکان آموزش دهیم هر زباله ای را در جای مخصوص خودش بیندازند و نسبت به این موضوع حساس باشند.

می گویند در خیلی از کشورها ، حتی برای تفکیک نامناسب زباله جریمه های سنگینی وجود دارد چه رسد به عدم تفکیک! حالا که به ما به عنوان یک شهروند خوب  اعتماد شده و از این جریمه ها خبری نیست، قدر فرصت را بدانیم.  چرا که ارزش یک کار خوب و اخلاق مدار به این است که به زور قانون و جریمه و این جور مسایل انجام نگیرد . می شود دلفان اولین شهری باشد که با همت خود مردم و برنامه ریزی مسئولان  نام خودرا  در ردیف اولین شهرهایی کوچکی قرار دهند که زباله هایشان را تفکیک می کنند و نسبت به سرنوشت آینده ی محیط زندگی خود و طبیعت دوست داشتنی اش حساسند و برای ادامه ی حیات در این خانه ی  دوست داشتنی به سهم خود می خواهند یک گام عملی بردارند؛به امید آن روز.

به قلم علی ابراهیمی

تلگرام سلام دلفان

  1. نویسنده دیدگاه: Anna
    بهمن ۱۲, ۱۳۹۴ در تاریخ ۱۴:۰۱

    جناب آقای ابراهیمی
    سلام علیکم :

    به عنوان یک شهروند از بابت انعکاس مشکلات سایت دفع زباله (هر چند مختصر و …)بسیار سپاس .
    به شخصه فارغ التحصیلان با مدارک عالیه تحصیلی زیادی در حوزه محیط زیست و بهداشت محیط آشنایی دارم که هیچکدام تا حالا در این زمینه دست به قلمی اینچنین ، یا کوچکترین کوشش در زمینه این مشکل زیست محیطی مهم ننموده ا ند .
    متولیان امور شهری ، متولیان امر سلامت… چشم ها را بسته اند .
    مردم عزیز شهر من وشما، اول از هر چیز به دانش زیست محیطی در این زمینه نیاز دارند .آیا تا بحال شاهد آموزشی در این زمینه (البته بجز مناسبت هایی که از طرف محیط زیست گاها به شکل بنر در میادین شهر نصب می شود ) بوده اید .
    به فرض که قدم اول را برداشته و تفکیک صورت گرفت ، زیر ساختها و برنامه ریزی های شهری برای ساماندهی آن چه میشود .
    برادر عزیز : زباله یا طلای کثیف یک ثروت عظیم است اگر … .

  2. نویسنده دیدگاه: ابراهیمی
    بهمن ۱۲, ۱۳۹۴ در تاریخ ۲۳:۵۹

    از امتنان نظر جنابعالی سپاسگزارم ، گفتیم تلنگری باشد، برای روزی که شاید آن روز دیر باشد.

  3. نویسنده دیدگاه: بیدار
    اسفند ۲۵, ۱۳۹۴ در تاریخ ۱۰:۳۴

    من هر روزدر جاده بادآور تردد میکنم،متاسفانه دفع و حمل نامناسب این آشغالها،چهره کل منطقه اولاد قباد رو خیلی زشت کرده،تو جاده که همش باید به کیسه پر زباله ریخته شده از ماشینها ی شهرداری لای بکشی،کنار جاده هم واقعا پر از زباله های باد برده شده است.

  4. نویسنده دیدگاه: حسن اسدی
    اردیبهشت ۲, ۱۳۹۵ در تاریخ ۰۰:۰۵

    محیط زیست متعلق به همه انسانهاست، هم نسل حاضر و هم نسلهای آینده وظیفه ما میباشد در مراقبت از آن تا حد توان بکوشیم و عرصه برای نفس کشیدن را بر خود و آیندگان تنگ نکنیم. متأسفانه مسئولین وقت در این امر کوتاهی کردند و مسوئلین فعلی نیز قصور آنهار ادامه میدهند.هم اکنون تمام مزارع، باغها و نهرهای اطراف از پلاستیک های رنگارنگ و آلوده پر شده است. از مسببین قبلی و فعلی این فاجعه عاجزانه میخواهیم طبیعت منطقه را نجات داه و بدانندهر روز با دمیدن دود حاصل از سوختن این ذوباله ها به ریه مردم منطقه و رهگذران وهجوم مگس ها به سفره غذای روستاییان گناهانی به اعمال آنها افزوده میشود با تکر از آقای ابراهیمی و خبر نگار سلام دلفان

ارسال دیدگاه

زمان ورود کد امنیتی تمام شده. مجددا بارگزاری کنید

سلام دلفان
سلام دلفان
رفتن به نوارابزار