سلام دلفان
سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان سلام دلفان
سلام دلفان
سلام دلفان
کد خبر: 37523
تاریخ انتشار: ۲۳ تیر ۱۳۹۳
تعداد نظرات: . نظر
خانه » اخبار برتر » وقتی که حضرت علی (ع) با همه ی عظمتش از خداوند طلب امان می کند وای به حال ما!
Print This Post
اختصاصی/مناجات حضرت امیر(ع) در مسجد کوفه ( قسمت دوم )

«خدایا از تو امان می خواهم روزی که مجرمین با رخسارشان شناخته می شوند و از قدم ها و موهای جلو سرشان می گیرند و به سمت عذاب می برند» این بند از مناجات که مستند به آیه ی ۴۱ سوره ی مبارکه ی الرّحمن می باشد

گروه مذهبی سلام دلفان- در بند سوم مناجات مسجد کوفه حضرت علی (ع) از خداوند چنین طلب امان می کند :«خدایا از تو امان می خواهم روزی که مجرمین با رخسارشان شناخته می شوند و از قدم ها و موهای جلو سرشان می گیرند و به سمت عذاب می برند» این بند از مناجات که مستند به آیه ی ۴۱ سوره ی مبارکه ی الرّحمن می باشد ؛ مانند آیات قبل به ذکر خصوصیت دیگری از صحنه ی قیامت می پردازد . در آن روز هر صحنه شرایطی دارد و هر صحنه از صحنه ی دیگر خوفناک تر است .

گروهی دارای چهره های بشاش ، نورانی و درخشانند که بیانگر ایمان و عمل صالح آنهاست و گروهی دیگر صورت هایی سیاه ، تاریک ، زشت و عبوس دارند که نشانه ی کفر و گناه آنهاست ، چنان که در آیات ۳۸ تا ۴۱ سوره ی عبس می خوانیم :« وُجُوهٌ یَومَئذٍ مُسفَرَۀٌ ضاحِکَةٌ مُستَبشِرهَ، وُجُوهٌ یَومَئذٍ عَلَیها غَبَرۀٌ ، تَرهَقهُا قَتَره» : در آن روز چهره هایی درخشان و نورانیند خندان و مسرورند و چهره هایی تاریک که سیاهی مخصوصی آن را پوشانیده ، از طرفی دیگر با گرفتن مجرمان با موی پیش سر و پاها ، مأموران عذاب این دو را می گیرند و آنها را از زمین برداشته به نهایت ذلت به دوزخ می افکنند و یا کنایه از نهایت ضعف و ناتوانی آنها در چنگال مأموران عذاب الهی است که این گروه را با خواری تمام به دوزخ می برند و چه صحنه ی دردناک و وحشتناکی است آن صحنه؟!

در بند بعدی مناجات ، آن حضرت امان نامه ی خود را مستند به آیه ۳۳ سوره ی مبارکه ی لقمان نموده است آنجا که می فرماید :« خدایا از تو امان می خواهم روزی که پدر به جای فرزند و فرزند به جای پدر عذاب نشود و وعده ی خدا حق است».

آن حضرت با استناد به این می خواهد این تذکر را به دیگر بندگان بدهد که خداوند در روز رستاخیز محکمه و دادگاه عدلی برای رسیدگی به تمام جزئیات اعمال انسان تشکیل می دهد که در آن محکمه هیچ پدری مسئولیت اعمال فرزندش را قبول نمی کند و به جای او نمی نشیند و از او کفایت نمی کند؛ و هیچ فرزندی نیز به جای پدرش محاکمه نمی شود . و هر کس چنان به خود مشغول است و در پیچ و خم اعمال خودش گرفتار که به دیگری نمی پردازد ، حتی پدر و فرزند که نزدیکترین رابطه ها را با هم دارند هیچ کدام به فکر دیگری نیستند و این آیه شبیه آیه ای است که در آغاز سوره ی حج درباره قیامت آمده است که می فرماید :«روزی که مشاهده می کنید مادران شیرده فرزندان شیرخوار خود را فراموش می کنند» .
به هر جهت از عواطف پدری انتظار می رود حداقل در پاره ای از موارد تحمل عذاب فرزند را بکند آن چنان که در دنیا ناملایمات او را به جان می خرد ، ولی در مورد فرزند انتظار می رود ، مقدار بیشتری از ناملایمات پدر را به خاطر حقوق فراوانی که بر او دارد متحمل شود ، در حالی که هیچ یک از این دو در آن روز کمترین مشکلی را از دیگری نمی گشایند و همه گرفتار خویشند و سر در گریبان خود .

ارسال دیدگاه

زمان ورود کد امنیتی تمام شده. مجددا بارگزاری کنید

سلام دلفان
سلام دلفان
رفتن به نوارابزار